ჯერ კიდევ IXX საუკუნეში ხალხი ეტლით დადიოდა, სანთლის შუქის ქვეშ სწავლობდა, კითხულობდა, წერდა. ტელევიზორის შესახებ წარმოდგენაც არ ჰქონდათ, კომპიუტერსა და მობილურ ტელეფონებზე აღარაფერს ვამბობ. სულრაღაც ერთ საუკუნეში ტექნოლოგია ელვისებრი სიჩქარით განვითარდა. მეცნიერების წყალობით ახლა ვცხოვრობთ ტექნოლოგიის ერაში – XXI საუკუნეში.

XXI საუკუნე საუკეთესო დროა ცხოვრებისათვის. არასდროს იყო მიზნების მიღწევის ამდენი შესაძლებლობა. და, ალბათ, კაცობრიობის ისტორიაში ადამიანს არასდროს ჰქონდა ამხელა არჩევანი. დააკვირდით, დღესდღეობით არსებობს იმდენი კარგი რამ, რისი გაკეთებაც შესაძლებელია და, რის გაკეთებასაც გადაწყვეტთ, განსაზღვრავს მთელ თქვენს ცხოვრებას და მიღწევებს.

ჩვენს დროში საქმეების რაოდენობა უშველებლად დიდია და დღითიდღე იზრდება. ვერავინ უმკლავდება ამდენ საქმეს. ესაა ჩვენი დროის პრობლემა: ძალიან ბევრი საქმე და ძალიან ცოტა დრო.

მინდა დაგაიმედოთ, რომ ამ პრობლემის გადაჭრა შესაძლებელია, თუ გარკვეული წესების მიხედვით იცხობვრებთ და ეს წესები ჩვევად გექცევათ. ახლა კი მინდა გაგაცნოთ ზოგიერთი წესი.

პირველ რიგში მინდა გითხრათ, რომ ძილი, ვარჯიში და კვება ყველაზე მნიშვნელოვანია. დარწმუნებული ვარ, ბევრი იტყვის, რომ ეს სამი კომპონენტი დროის უბრალო ხარჯვაა. დაგეთანხმებით, მაგრამ, სამაგიეროდ, ბევრ დროს დაზოგავთ. თუ ვერ გამოიძინებთ რამდენიმე დღე, საბოლოო ჯამში თავს გაწურული ღრუბელივით იგრძნობთ და ძალის აღსადგენად მინიმუმ ერთი დღე დაგჭირდებათ, რაც, კარგი ძილის შემთხვევაში, არ მოხდებოდა. ვარჯიში სისხლის მიმოქცევას არეგულირებს, ტვინი საჭირო რაოდენობის ჟანგბადს ხარჯავს და, შედეგადაც, უფრო კარგად აზროვნებთ. კვება. დილით აუცილებლად უნდა ისაუზმოთ! რადგანაც ორგანიზმი ენერგიით მარაგდება, რასაც მთელი დღის განმავლობაში ხარჯავს. თუ არ ისაუზმებთ, ორგანიზმმა რა უნდა დახარჯოს? ორგანიზმი საკუთარ თავს  გამოფიტავს.

ტელევიზორს კატეგორიული უარი უთხარით! მიუხედავად იმისა, რომ კარგი ფილმი ან გადაცემა გადის, რისი ყურებაც ასე გინდოდათ. ჯერ საქმე! და მხოლოდ საქმის დასრულების შემდეგ, როცა დაგრჩებათ თავისუფალი დრო, შეგიძლიათ, ჩართოთ.

საქმეების კეთება ბოლო წუთში უფრო ძვირია, ვიდრე ორი წუთით ადრე. არაფერი არასდროს გადადოთ ბოლო წუთზე, ყველაფერი თავის დროზე გააკეთეთ. როგორც ედვარდ იანგმა თქვა: “გადადება დროის ქურდია”.

თუ კომპიუტერზე მუშაობთ და Skype ჩართული გაქვთ, დააყენეთ ”Do Not Disturb”-ის რეჟიმზე, წინააღმდეგ შემთხვევაში ყოველი შემოსული შეტყობინება ხელს შეგიშლით მუშაობაში და ბევრ დროს დაგახარჯვინებთ.

გზაში უამრავი დრო იხარჯება. ამ დროს აუცილებლად მოუსმინეთ თქვენთვის რამე სასარგებლოსა და მნიშვნელოვანს. მოსასმენი მოწყობილობა თუ ხელთ არ გაქვთ, წაიკითხეთ. და თუ ან წასაკითხი არაფერი გაქვთ თან, ანდა გზაში კითხვისას ცუდად ხდებით, უბრალოდ დაიძინეთ. დაძინების არ შეგეშინდეთ. არავინ დაგადანაშაულებთ. სამაგიეროდ, თქვენ უფრო დასვენებული და ენერგიით სავსე იქნებით.

ტელეფონზე საუბრისას იდექით ფეხზე, რაც ქვეცნობიერად თქვენს საუბარს დაამოკლებს. აუცილებლად გახსოვდეთ, რომ თქვენ საუბრის შემდეგ კიდევ უამრავი საქმე გელით. აგრეთვე გამოიყენეთ ტელეფონი ლაუდსპიკერით, რაც შესაძლებობას მოგცემთ ორივე ხელით სხვა საქმეები გააკეთოთ.

ბრაიან ტრეისიმ, ადამიანის პოტენციალის და პირადი ეფექტურობის გაზრდის მსოფლიო წამყვანმა სპეციალისტმა, დაწერა წიგნი – “შეჭამეთ ბაყაყი! 21 შესანიშნავი გზა შეწყვიტოტ გადადება და გააკეთოთ მეტი ნაკლებ დროში”. ინგლისურში არის ასეთი გამონათქვამი, რომ თუ პირველს, რასაც გააკეთებ დილაობით, შეჭამ ცოცხალ ბაყაყს, ეს მოგცემს დაკმაყოფილების გრძნობას, რომ ეს არის ყველაზე ცუდი, რაც მოხდა დღეს. ბაყაყი არის ზუსტად თქვენი ყველაზე დიდი, ყველაზე მნიშვნელოვანი და სასწრაფო საქმე.

ბედნიერების, კმაყოფილების, წარმატების, პირადი ძალისა და ეფექტურობის შესანიშნავი გრძნობის საწინდარია გამოიმუშაოთ ჩვევად ჭამოთ ბაყაყი მაშინვე, როცა იწყებთ მუშაობას. საბედნიეროდ, ამ უნარის დაუფლება შესაძლებელია დღითიდღე გამეორების და საკუთარ თავზე მუშაობის შედეგად. და როცა გამოიმუშავებთ ჩვევას დაიწყოთ სამუშაო მნიშვნელოვანი ამოცანით, თქვენი წარმატება გარანტირებულია.

მოვიყვან ბრაიან ტრეისის მიერ შემუშავებულ ზოგიერთ წესს, როგორ შეწყვიტოთ გადადება და გააკეთოთ მეტი უფრო სწრაფად:

• შეადგინეთ ცხრილი: გადაწყვიტეთ, კონკრეტულად რა გინდათ? გარკვეულობა მნიშვნელოვანია. დაწყების წინ დაწერეთ თქვენი გრძელვადიანი და მოკლევადიანი მიზნები.
• წინასწარ დაგეგმეთ ყოველი დღე: იფიქრეთ ფურცელზე. ყოველი წუთი, რასაც დაგეგმვაში გამოიყენებთ, დაზოგავს 5-10 წუთს შესრულებისას.
• მხედველობაში გქონდეთ შედეგები: თქვენი ყველაზე მთავარი ამოცანები და პრიორიტეტები ისაა, რასაც შემდგომ თქვენს ცხოვრებაში ან სამსახურში სერიოზული შედეგები მოყვება, მიუხედავად იმისა, დადებითია ეს შედეგი თუ უარყოფითი. ყველაფერზე წინ ამას მიაქციეთ დიდი ყურადღება.
• გამოიყენეთ ABCDE (აბგდე) მეთოდი გამუდმებით: სანამ დაიწყებთ დასახული ამოცანების სიაზე მუშაობას, რამდენიმე წუთი მათ მნიშვნელობის მიხედვით დალაგებას დაუთმეთ, რათა იყოთ დარწმუნებული, რომ თქვენ ყველაზე მნიშვნელოვან საქმეზე მუშაობთ.
• დაემორჩილეთ იძულებითი ეფექტურობის კანონს: ყველაფრის გასაკეთებლად დრო არასდროსაა საკმარისი, მაგრამ ყველაზე მნიშვნელოვანი საქმეების გასაკეთებლად დრო ყოველთვის გეყოფათ. რა არის თქვენთვის ეს საქმეები?
• საფუძვლიანად მოემზადეთ საქმის დაწყებამდე: სათანადო წინასწარი მომზადება თავიდან აიცილებს საქმეების ცუდ შესრულებას.
• გააკეთეთ საშინაო დავალება: რაც უფრო მცოდნე და კვალიფიციური გახდებით თქვენს საქმეების მთავარ სფეროში, მით უფრო ადრე დაიწყებთ და სწრაფად შეასრულებთ.
• აიღეთ ერთი ბარელი თავის დროზე: თქვენ შეგიძლიათ შეასრულოთ ყველაზე ძნელი და ჩახლართული საქმე თითო-თითო ნაბიჯის გადადგმით.
• მოახდინეთ ზეგავლენა საკუთარ თავზე: წარმოიდგინეთ, ხვალ ერთი თვით უნდა დატოვოთ ქალაქი და იმუშავეთ ისე, რომ მთავარი საქმეები დაასრულოთ წასვლამდე.
• განავითარეთ გადაუდებლობის გრძნობა: გამოიმუშავეთ ჩვევა შეასრულოთ მთავარი უფრო ადრე. გახდით ცნობილი, როგორც ადამიანი, რომელიც ყველაფერს აკეთებს დროულად და კარგად.

იმუშავეთ იმაზე, რომ ყველა ეს წესი და პრინციპი გახდეს თქვენი ბუნების ნაწილი და თქვენ გელით წარმატება!

პრეზენტაციის მზადების პროცესში გამიჩნდა ერთი მოსაზრება.

ლიბერთი ბანკი კი არა, ადრე სახალხო ბანკი რომ იყო და 5 ბინას რომ ათამაშებდა მეანაბრეებს შორის, იმედია, გახსოვთ. ანაბრების აქცია “პოზიტივი” ერქვა ამ გათამაშებას. სულ მაინტერესებდა, რატომ ათამაშებდა ბინებს. მას ანაბრების გარდა რაღაც სარგებელი ხომ უნდა ჰქონდეს?! და ის მოსაზრება, რომელიც გამიჩნდა, მდგომარეობდა იმაში, რომ მართლაც ჰქონდა სარგებელი.

რა არის ბინა? ბინა არის უძრავი ქონება. უძრავი ქონება კი არალიკვიდურია, ანუ ძნელად გარდაიქმნება ფულად სახსრებში. ეტყობა, ბანკს გადაუხდელი იპოთეკური სესხებიდან შერჩა ბინები. შესაბამისად, ეს ბინები Balance Sheet-ში უზის. არავის სურს, ბალანსში ჰქონდეს ასეთი არალიკვიდური აქტივები. საჭიროების შემთხვევაში სწრაფად ვერ მოახერხებენ მათ ფულად სახსრებში გადაყვანას. ბანკს კი სურს რამენაირად მოიშოროს ისინი და ხედავს პრობლემის გადაჭრის რამდენიმე გზას.

1. პირველი, რაც თავში მოგივა, არის ბინების გაყიდვა, სანამ დრო ჯერ კიდევ მაქვს. მაგრამ მე გეტყვით, რომ ეს ცუდი გადაწყვეტილებაა. ბანკისათვის სარგებელს არ მოიტანს. რატომ? ბანკი ბინების გაყიდვას რომ დაიწყებს, ბაზარზე მიწოდება გაიზრდება და ფასები უძრავ ქონებაზე დაეცემა. ეს კი ბანკს არ არწყობს. გრძელვადიან პერიოდში ის [ბანკი] ნაკლებ სესხს გასცემს და შესაბამისად ნაკლები შემოსავალი ინტერესიდან (Interest revenue) ექნება.
2. ბანკი იფიქრებს: მოდი გავათამაშებ ამ ბინებს! ამით თავიდან მოვიცილებ არალიკვიდურ უძრავ ქონებას ბალანსიდან ისე, რომ ფასი არ დავარდება, და თან მეანაბრეებსაც მოვიზიდავ.

სახალხო ბანკმა სცადა ორი კურდღლის ერთად დაჭერა. შეიძლება ითქვას უფრო მეტის: არალიკვიდური აქტივის მოცილება,ფასის შენარჩუნება, მეანაბრეების მოზიდვა, პიარი (უფრო კი, ვიდრე არა). გამოვიდა ოთხი კურდღელი. შეგიძლიათ, თუ გაიხსენებთ რამეს, კურდღლები მიამატოთ.

რაც მთავარია სახალხო ბანკმა სცადა, დაეჭირა ამდენი კურდღელი. რამდენად გამოუვიდა, ეს უკვე სხვა თემაა, და ეს პოსტი ამას არ შეეხება.

ეს იყო მაშინ, როცა ორმა ადამიანმა დამიყოლია ბიზნესის მართვიდან ფინანსებზე გადასვლა. ეს მაშინ კი არ იყო, ეს მაშინ დაიწყო. და დაიწყო ჩემი მაზოხისტობა, სხვა არაფერი.

დიახ, მაზოხისტი ვარ. და არა მარტო მე, არამედ ყველა ვინც ფინანსებზეა, და ყველა ამას აღიარებს. ვარ მაზოხისტი სულ რაღაც რამდენიმე მიზეზის გამო.

1. უსაინტერესოესი და უძნელესი

კი, ნამდვილად, ფინანსებზე საინტერესო არაფერია. მასეთნაირადვე საინტერესოა ბიოქიმია, მაგრამ ფინანსებზე საინტერესო მაინც არაა. წარმოიდგინეთ, თქვენ ხართ აქციონერი. ხომ მაგარია? კი ნამდვილად მასეა. ხართ აქციონერი. თან გინდათ, აქციების გარდა ობლიგაციები შეიძინოთ, რომელიც აქციებისაგან განსხვავებით ყოველწლიურ ფიქსირებულ შემოსავალს მოქცემთ. არ იცით რომელი ობლიგაცია შეიძინოთ. ასევე გინდათ გაყიდოთ თქვენი აქცია, მაგრამ როდის, არც ეს იცით. აი სად გამოვჩდები მე. დიახ, მე. რატომ მე?? აბა ფინანსებზე ტყუილად ვსწავლობ? სულ დამავიწყდა, ჩემს გარდა კიდევ ორი ადამიანი, რომლებმაც დამიყოლიეს ფინანსებზე გადმოსვლა.

2. უსაინტერესოესი და უძნელესი

კი, უძნელესია. აბა თქვენ ახლა წარმოიდგინეთ Apple-ის და Microsoft-ის Balance Sheet-ისა და Income Statement-ის გაანალიზება. ხომ მოკვდები ანალიზით. იქ Cash გაყოფილი აქვთ კიდევ ხუთ ნაწილად. მერე ვალდებულებები ანუ Liabilities, აქაც გაგიძდები ვისთან რამდენი ვალი აქვს. ბონდები გაშვებული აქვს, მოკლე ვადიანი, გრძელვადიანი. ეხ, დაიტანჯები მოკლედ.

პ.ს. პროფესიონალ ფინანსისტთა საყურადღებოდ: ეს ფართო აუდიტორიისათვისაა დაწერილი.

პ.პ.ს. რამეს თუ ვერ გაიგებთ შეგიძლიათ, ანდ გაატაროთ, ან მკითხოთ, თქვენზე დამოკიდებული.

Вы знаете, кто такие месхи?

Некоторые могут знать, а другие нет. Месхи – часть грузинской нации, так же, как гурийцы, мегрелы, кахетинцы, имеретинцы и другие. Все они живут в Грузии. А месхи… Самое нелепое то, что бóльшая часть месхов живёт за пределами родного края, и оказались они за границей Грузии не по своей воле.

15 ноября 1944 года (это было 60 лет назад!) в селе Удэ Адигенского района Грузинской ССР в 4 часа утра советские солдаты выбили дверь дома, где жил мой дедушка Латифшах Бараташвили.

Он был школьным учителем, членом Коммунистической партии большевиков – ВКП (б). Это был честный коммунист и свято верил в справедливость советского строя.

С оружием в руках военные выгнали его из дома. И когда он оказался на улице, он с ужасом увидел, что подобное насилие происходит во всём селе. В огромные американские грузовики «студебеккеры» загоняли беззащитных людей. В то время, в основном, это были женщины, дети и старики. Потому что всё взрослое население защищало родину на войне.

Это была секретная военная операция, и 220 сёл Месхети (примерно 125000 человек) за одну эту ночь были опустошены. Это было так быстро и неожиданно, что люди практически не смогли ничего взять с собой. Правда, мой дедушка смог взять с собой самое ценное для него – книги Ленина и Сталина.

Оставалось всё: дома, вещи, продукты в амбарах, ревущая скотина в сараях… Верные собаки с воем, похожим на плач детей, провожали своих хозяев, которые рыдали, покидая свои родные дома.

В Ахалцихе стояло множество товарных поездов, готовых для отправки людей. Ничего не объясняя, солдаты запихивали всех в вагоны. В этой суматохе разбивались семьи, терялись родственники.

Поезда тронулись. И одновременно из всех вагонов послышался страшный вопль прощания с родиной.

22 дня в жесточайшем морозе, холодные и голодные, люди ехали неизвестно куда. В этом кошмаре погибли тысячи людей. На остановках солдаты выкидывали трупы прямо из вагонов, и параллельно рельсам лежали мёртвые тела.

Людей высаживали в Средней Азии: в Киргизии, Казахстане и Узбекистане. Все они считались «врагами народа» и 12 лет они жили там под комендантским надзором, работая, как рабы. Голодную степь Узбекистана  месхи своим  трудом превратили в цветущий край.

Через некоторое время они с удивлением обнаружили, что ссыльными были не только они, но и крымские татары, чеченцы, калмыки, немцы Поволжья и другие (в те годы таким образом были высланы 16 народов СССР).

В 1956 году, через 3 года после смерти Сталина, месхи стали «свободными». Им можно было ездить куда угодно, но только не туда, куда стремились их сердца – на их Родину, Грузию. Хотя многие депортированные народы были реабилитированы и смогли вернуться к себе домой.

Несмотря на многолетнюю борьбу, одним из лидеров которой был мой дедушка, месхам так и не удалось добиться реабилитации и права возвращения на Родину.

Тема Родины нашла своё отражение и в месхетинском фольклоре. Приведу одно четверостишие:

«Трава завяла, как мне быть?
Отчизну не могу забыть.
Была Месхети-Родина,
Её отняли, – как мне быть?..»

В 1989 году в Ферганской долине Средней Азии были организованы погромы беззащитных месхов. Большинство из них были эвакуированы на военных самолетах в глубь России, а часть – бежала в Азербайджан. В Грузию их по-прежнему не пускали и придумали новый термин – «турки-месхетинцы», потому что депортированные месхи исповедуют ислам.

Вы можете спросить – почему?

Дело в том, что в течение трехсот лет (1576-1829гг.) Самцхе-Джавахети находилась в составе Османской империи под турецким игом. И месхи – этнические грузины – были вынуждены принимать их религию и говорить на их языке. Хотя многие до сих пор сохранили свои грузинские фамилии. Мой дедушка не смог вернуться на свою Родину и умер на чужбине. Зато некоторым месхам, в том числе, и моему папе, с большим трудом удалось вернуться на Родину. И это произошло благодаря поддержке грузинской интеллигенции, одним из которых был покойный Гурам Мамулиа.

Я счастлива, что имею возможность жить на своей земле, учиться на родном грузинском языке, дышать родным воздухом…

Но многие мои соплеменники, разбросанные по всему бывшему СССР, лишены всего этого. В Краснодарском крае они подвергаются погромам со стороны казаков. Им не дают гражданства. Местные власти не дают месхам землю, тогда как месхи только этим и зарабатывают себе на жизнь. Детей не принимают в школу. Их положение там настолько ужасно, что даже США сжалились над ними. Этим летом 10 тысяч месхов получат статус беженца в Америке. В Калифорнии месхам будут предоставлены все условия для достойного человеческого проживания.

Радует ли это меня?

Я благодарна губернатору Калифорнии Арнольду Шварцнегеру, который, я уверена, будет заботиться о моих соплеменниках. Но меня бесконечно печалит тот факт, что их родную Грузию не интересует судьба коренных жителей Месхети, которая дала Грузии величайшего поэта Шота Руставели и замечательных людей: Захария Палиашвили, Григола Хандзтели, Шота и Иванэ Ахалцихели и других.

Я люблю свою Родину. Я рада, что в нашей стране происходят демократические перемены. И мы являемся членом Совета Европы. Как и у всех стран СЕ, у Грузии тоже есть свои обязательства в соблюдении прав человека, в том числе, относительно депортированного месхетинского населения. Правительство Грузии обязалось в течение 2-х лет со дня вступления в Совет Европы (1999 г.) создать закон, по которому любой месх имел бы право вернуться в Грузию.

Этого закона до сих пор нет, хотя прошло уже 5 лет.

Я, месхетинка, Тамар Бараташвили, обращаюсь к правительству Грузии с просьбой позволить желающим месхам вернуться на Родину. Депортированные месхи – такие же люди, такие же грузины, как и вы. И они имеют полное право жить в Грузии и быть гражданами своей страны.

Тамар Бараташвили, 15 лет,
Тбилиси

1. ჩემი უსაყვარლესი ჩანთა, რომელზეც ვაფრენ )) ვინმეს თუ გინდათ შედით ჩემს პირწიგნაკის პროფილზე და იქ ნახეთ http://bit.ly/dD1Wrc ან კიდევ იხილეთ ქვემოთ

ჩემი ვინილებიანი ჩანთა, რომელიც ძალიან მიყვარს ))

2. მეორე ალბათ Discovery-ს და National Geographic-ის ყურებაა. ისე მიყვარს, რომ მზად ვარ მთელი დღეები ვიჯდე და ვუცქირო ეკრანს, და საბოლოო ჯამში ბევრ ახალსა და საინეტერესოს ვიგებ.

3. არ გაგიკვირდეთ, მაგრამ აჯაბსანდალის კეთება, კარტოფილის შეწვა და კიდევ готовить селёдку под шубой.

4. ღამით ცაში ელვა და მისი გადაღება!!! ამაზე ლამაზი მოვლენა თვალით არ მინახავს!!!

ელვა

ზემოთ რასაც ხედავთ, მთლად ელვა არ არის, მაგრამ მაინც ლამაზიააა )))

5. ნატახტარის ნაღების ლიმონათი და კოქტეილი Cool Kiss

რა გითხრათ აბა, მგონი ჩემი სათქმელი ნათქვამია, და გზას გადავულოცავ ნასტასიას და ჩეშირის კატას, მგონი მათ ჯერ არ უწერიათ.

ვიდეოები ცოტა ცუდი ხარისხისაა, შორიდან ვიღებდი, ამას არ ვიმჩნევთ )
და კიდევ, პრეზენტაციები სრულად არაა ჩაწერილი, ნაწყვეტებია.

1. სოციალური მედიის დღე გახსნა მარი ტალახაძემ

2. გაბო იმედია მაპატიებს, ვერ გადავუღე ვიდეოოო…

3. ლანდიშამ რსს-ებზე წარმგვიდგინა კარგი პრეზენტაცია... დიდად ვერაფერი გავიგე ხმაურისა და ყაყანის გამო… მაგრამ ვიდეოს აგერ ხედავთ

4. შემდეგ ბიბლუსის კორპორატიული ბლოგის ავტორი გიორგი გიორგაშვილი გამოვიდა კორპორატიულ ბლოგებზე პრეზენტაციით

5.  მივედით ისევ მარისთან. პრეზენტაცია რატომ ტვიტერი?

ახლა აღმოვაჩინე, რომ თურმე არ გადამიღია არც მისი პრეზენტაცია. ეს კი მეტყველებს იმაზე, რომ პრეზენტაცია უაღრესად საინტერესო იყო!!!

6. საბა ლეკვეიშვილის “მედია ბანკის პრეზენტაცია”. სიმართლე რომ გითხრათ, დიდად ვერ გავიგე ეს რა იყო. მათალია გავიგე, რომ არსებობს ასეთი მედია ბანკი, მაგრამ მაინც… იმედია ცოტახანში მივხვდები ამის აზრს… პრეზენტაციაზე ვამბობ.

7. დავით ჯიშკარიანი – “სოციალური მედია”

ესეც ასე. მე დავამთავრე ჩემი პოსტი. ჩემს მიერ დაწერილ პოსტს დღევანდელ დღესთან დაკავშირებით იხილავთ ივენტ-ლენტაზე.

წამოვიდა ახლა კომენტარები

A6YJSH7UFRVP

***

საოცარი შეგრძნებაა, როცა მეტროს თავისუფალ ვაგონში შედიხარ. მარტო შენ! სხვა არავინ! ყველა ადგილი თავისუფალია და ჯდები სადაც  მოგესურვება. მე იქვე კარებთან მიყვარს ჯდომა. მარცხნიდან ან მარჯვნიდან (გააჩნია კარის რომელ მხარეს დავჯდები) არავინ მაწუხებს – კარებია, და მეორე მხრიდან ვინმე გოგო დამიჯდება. ერთი ადამიანიც რომ შემოვიდეს, თუნდაც ვაგონის მეორე ბოლოს, ეს შეგრძნება ეგრევე ქრება.

ყველაზე ძალიან ძველი ბიჭების შემოსვლას ვერ ვიტან ვაგონში. ჩემთვის ეს მიუღებელი კატასტროფაა მიუხედავად იმისა, რომ არ ვიმჩნევ, ვცდილობ არ შევიმჩნიო ყოველ შემთხვევაში. უმეტესად ისინი ან მუსიკას (განსაკუთრებით რუსულ პაპსას) ჩართავენ მეტისმეტად მაღალ ხმაზე, ისე რომ საცაა იმ ვაგონიდან გადახტე, ან კიდევ ხმამაღლა ”ბლატნოი” სიტყვებით საუბრობენ, ლამისაა იოგები ჩაუწყდეთ.

Как мало надо для человеческого счастья ანუ სრული ბედნიერებაა, როცა შენ სამიზნე სადგურში (point of destination) ჩახვედი ისე, რომ არც რამის გამყიდველი ამოვიდა, არც მათხოვარი… დღეს (ანუ უკვე გუშინ) კი ეს ბედნიერება არ მეღირსა. სუპერწებოსა და კევების გამყიდველი არ ამოვიდეს, ეს ხომ არბსურდია. მათხოვარმაც გამახარა! ჯვარს სწერდა ვაგონში მსხდომ აუდიტორიას.

უკვე სამჯერ შემხვდა მეტროში ერთი ქალი. მხატვარია. მაგრამ ნამდვილ მხატვრადაც ვერ შერაცხავ. გზად თანამგზავრების პორტრეტებს ხატავს.  მაგრამ ყველას არა, ვინც მოეწონება მხოლოდ მათ. დახატვისთანავე ნამუშევარს პორტრეტის ობიექტს აძლევს, რის შედეგადაც იღებს გასამრჯელოს: ლარს, ორს, ზოგი ხუთსაც აძლევს. არავინ კადრულობს მისცეს ლარზე ნაკლები და არავის ემეტება ხუთ ლარზე მეტი. როგორც უკვე ვთქვი მე ეს ქალი სამჯერ ვნახე და სამჯერვე შემრჩა მისი ნამუშევარი ხელებში. მხოლოტ ერთ ნახატში ვგავარ საკუთარ თავს. დანარჩენები ვითომდა სხვისი პორტრეტებია. მომწონს ეს ქალი თუნდაც მხოლოდ იმიტომ, რომ ხალხის სახეზე ღიმილს ტოვებს და მეც გაღიმებული ვრჩები სახლში შესვლამდე, და იმის მერეს.

რეკლამები, რეკლამები, და ისევ რეკლამები. სულ მუდამ რეკლამები. ოხ ეს მარკეტოლოგები, არ შეუძლიათ ადამიანი ამ რეკლამებით არ დაბომბონ (ბატონ დავით ბირმანს არ ეხება). ერთხელაც მომინდა დამეთვალა, რამდენ რეკლამას ვეჩეხებით მეტროში, მაგრამ მერე თვლით დავიღალე და თავი დავანებე.

საქართველოს ბანკი, ბილაინი, მომგებიანი ბილეთი… მეტროდან გასვლისას აუცილებლად გადააწყდები. საბოლოოდ რომ გახვალ მეტროდან, უმეტეს სადგურებში დაგხვდება ბაზარი და აურზაური.

ბევრი ვილაპარაკე თუ ცოტა, მეტრო მაინც რჩება ყველაზე სწრაფ სატრანსპორტო საშუალებად, რომლითაც ყოველდღე მიწევს მგზავრობა.

განა ღირდა თვითმკვლელობით დაგესრულებინა ეს ისედაც მოკლე შენი ცხოვრება?! რისთვის? რატომ? რა მიზეზით? რა გქონდა გულში ისეთი, რის გამოც ცხოვრება აღარ გინდოდა? ამას ჩვენ უკვე ვეღარ გავიგებთ…

მაგრამ მაინც ვერ ვხვდები… შენი თავი თუ არ გეცოდებოდა, სხვებმა რაღა დააშავეს?! ისინი შეგებრალა მაინც… შენი სახით ხომ არ იცი, რა დაკარგეს… თუმცა კი ხვდებოდი, მაგრამ გააზრებული მაინც არ გქონდა… და ასე მიატოვე ყველა, ვინც გიყვარდა და ვისაც უყვარდი… მაიცა, მაიცა! თუ შენ ისინი საერთოდ არ გიყვარდა?! ხო, ზუსტად, გავარტყი. შენ ისინი ალბათ არ გიყვარდა… ამიტომაც ასე დაუფიქრებლად მწარედ მიატოვე ისინი სველი თვალებით და ცრემლების გუბეებით…

არა რა… საშინელი ეგოისტი ხარ… ახლა არ თქვა, რომ არ ხარ, უბრალოდ სხვა გამოსავალი არ მქონდაო… მე ამას არ დავიჯერებ… თუმცა მაინტერესებს, როგორ აპირებ ამის თქმას… ვერც იტყვი ამას, რომც გესმოდეს… აი, შენი თავიც არ გყვარებია, არა მხოლოდ შენები… იცი ვინ მიატოვე?.. ვინ და დედაშენი… ასეთი მამაცი გულის პატრონი… შენი აზრით, გზრდიდა მხოლოდ იმისათვის, რომ მერე თავი მოიკლა? გზრდიდა, რათა საამაყო, სამაგალითო შვილი გამოსულიყავი, შენ კი… ეეხ…

ცოლს რას ეტყვი? იმისათვის გააჩინა ორი ასეთი ლამაზი და საყვარელი ბავშვი, რომ მერე მარტომ აღზარდოს?! არა მგონია… დედა ხო კაი არ შეგებრალა იმიტომ, რომ დედები ყველაფერს პატიებენ შვილს, ამასაც როგორმე გაპატიებდა… და ცოლი? შენი აზრით ცოლი გაპატიებს?.. თვითონ ცოლზეა დამოკიდებული… შეიძლება არც გაპატიოს, და მერე ივლი მარტოდ მარტო… აბა სხვა გზა არც დაგრჩენია… სულ მარტო…

თუმცა მეც ვარ უნიკალური არსება… ამ ყველაფერს ვის ვეუბნები?! შენ უკვე აღარ ხარ ცოცხალი, და რამდენიც არ უნდა ვიძახო და ვიყვირო, მაინც ვერაფერს გაგაგონებ… ჰოდა, საერთოდ გავჩუმდები… და ჩემი გაგება რომ შეგეძლოს, მაინც ვეღარ გაიგებდი… იმიტომ, რომ ახლა მართლაც ამ ლექციების კითხვას აზრი აღარ აქვს…

ახლა კი დავჯექი კომპიუტერთან და გამახსენდა, ამას ხომ რუსთავი 2-ც ესწრებოდა. გადავწყვიტე გამეგო, ზუსტად რა მოხდა, არა ჭორის დონეზე. და აი რა აღმოვაჩინე:

”თვითმკვლელობა მოხდა ქვემო ფონიჭალის დასახლებაში. თბილისის შემოსასვლელთან, საავტომობილო გზაზე, `მერსედესის` მარკის მანქანაში საშუალო ასაკის მამაკაცის ცხედარი აღმოაჩინეს, რომელსაც ცეცხლსასროლი იარაღით სახის არეში სასიკვდილო ჭრილობა ჰქონდა მიყენებული.

შემთხვევის ადგილზე იმყოფებიან პატრული და აგრეთვე გარდაცვლილის ოჯახის წევრები, თუმცაღა კომენტარისგან ორივე მხარე თავს იკავებს, ამიტომ დაღუპულის ვინაობა ჯერაც უცნობია. ერთადერთი დადასტურებული ინფორმაცია ის არის, რომ საქმე გვაქვს თვითმკვლელობასთან.”

წყარო: რუსთავი 2