მუხლის ტკივილი

ძალიან დიდი ხანი არ შემოვსულვარ ჩემს ბლოგზე. მკვდარია უკვე. მაგრამ ბოლო დღეები მაწუხებს ბევრი რამ, რისი დაწერაც ჩავთვალე აუცილებლად.

მაქვს გასაკეთებელი ოპერაცია მუხლზე. მენისკი. და ჰოსპიტალური მომსახურების 100%-იანი დაზღვევა. რაღა უნდა ინატროს ადამიანმა?

თურმე სანატრებელი კიდევ ბევრია.

თავიდან მივედი ოჯახის ექიმთან იმის გამო, რომ ცეკვაზე რაღაც მოძრაობების დროს მუხლი მტკიოდა. თავიდან მეგონა გამივლიდა. ხშირად ხდება, როდესაც თავისით გამივლის. ამან კიდევ არ გამიარა ერთი თვის განმავლობაში. ამიტომაც გადავწყვიტე ექიმთან მისვლა. არ ვიცოდი საერთოდ ვისთან უნდა მივსულიყავი, ამიტომ ოჯახის ექიმს ვესტუმრე.

ოჯახის ექიმი დამხვდა ქალბატონი, რომელიც დანახვისთანავე მესიმპატიურა. მარი სულაშვილი. ევექსის ოჯახის ექიმი, რომელიც, ეტყობა, ზრუნავს თავის პაციენტებზე. მოვუყევი რაც მჭირდა. მან ეგრევე ექოსკოპია დამინიშნა იმისათვის, რომ გაეგო რა მჭირდა. შემდეგ დღეს მივედი ექოსკოპიაზე. აღმოჩნდა, რომ ლატერალური მენისკის დაზიანება მაქვს მარიმ ევექსის ტრავმატოლოგთან გამიშვა.

მივედი ტრავმატოლოგთან. ნახა. მე ხელი არ მახლო, არ გამსინჯა. მხოლოდ ექოსკოპიის დასკვნას გადახედა და გამომიწერა ვოლტარენის აბები და დიკლაკის მალამო, რომელთა გენერიული დასახელება ორივესი არის დიკლოფენაკი. თავიდან, როდესაც ამის რეცეპტი, რომ ამეღო წამალი დაზღვევით აფთიაქებში, გადავიკითხე, დავბრუნდი უკან. ვიფიქრე შეცდომაა. აღმოჩნდა, რომ არა. გამიკვირდა. მე მენისკის დაზიანება მაქვს, და მხოლოდ დიკლოფენაკით ვმკურნალობ? ამის გარდა, რა თქმა უნდა, ცეკვა ამიკრძალა ორი კვირის განმავლობაში; ზოგადად უნდა დამესვენებინა ფეხი. და შემდეგ ჩვეულ რიტმს დაუბრუნდიო. და როდესაც ვიკითხე, მოვიდე თუ არა თქვენთან, მითხრა, აღარ არის საჭირო; რაც ასევე გამიკვირდა.

ვსვამ ვოლტარენს, დიკლაკის გელს ვისვამ მუხლზე. ორი კვირაც გავიდა. ის ტკივილი რაც მქონდა აღარ მაქვს. თუმცა სხვა ტკივილია. შეგრძნებაა, უბრალოდ მუხლი მტკივა. ნებისმიერ დროს.

დამჭირდა ისევ მარისთან, ოჯახის ექიმთან, წასვლა.

მივედი. ხოლო შემდგომ მოვლენებს მორიგ პოსტში აღვწერ.

Песня возвращается

2006 წელი. ვსწავლობ 10 კლასში, დემირელში. ერთ-ერთი უცხო ენა, რომელსაც ვსწავლობდით, იყო თურქული. ერთხელაც მოდის ჩემთან ჩემი თურქულის მასწავლებელი და მთხოვს, დავწერო რაღაც მოთხრობა თურქული ენის ოლიმპიადისთვის. დავფიქრდი. რაღაც სისულელე მეგონა, მაგრამ ოჯახის წევრებთან საუბრის მერე დავთანხმდი. მე და კლარა მამიდა დავჯექით ერთ შაბათს თუ კვირა დღეს და დავიწყეთ წერა.

რატომ მამიდა? იმიტომ რომ მამიდა ლიტერატურასთან და ლიტერატურულ ნაწარმოებთან ძალიან ახლოს იყო, თვითონ წერდა გადასარევ მოთხრობებს, თხზულებებს, სტატიებს. ისეთებს, რომ კითხვისგან ძალიან დიდ სიამოვნებას იღებ.

ძირითადად ვწერდი მე. მამიდას ვეკითხებოდი, როგორ დამეწერა სწორად, რამდენად შეიძლებოდა ამ სიტყვის გამოყენება ამ კონტექსტში, და ასეთი დეტალები. სტილისაც მისწორებდა. მხოლოდ ახლა გამოვიტანე დასკვნა, რომ რეალურად ეს ერთობლივი ნამუშევარია.

ერთ დღეში დავამთავრეთ ამის წერა. კმაყოფილის სახით მივდივარ მასწავლებელთან და ვაბარებ ნაწერს. ამდენი ხნის შემდეგ, გადავწყვიტე გამეზიარებინა ეს ნაწარმოები (უბრალოდ დაკარგული მქონდა და ახლა აღმოვაჩინე ერთ დისკზე).

* * *

Песня возвращается

Восемьдесят с лишним лет назад в морозный декабрьский вечер среди могильных плит сельского кладбища притаился один мальчик. Он был обвязан тёплым башлыком по самые глаза. На ногах, на две пары шерстяных носков были обуты чарухи – самодельная обувь из кожи, которую обычно носили в то время крестьяне. В руках он держал небольшой мешочек, из которого доносился запах свежеиспечённых кукурузных лепёшек. Мальчик с утра положил туда ещё две головки лука и два курута – сушёные лепёшки из подсоленного йогурта. На поясе у него висел кинжал – подарок деда.

Это было грузинское горное село недалеко от границы Турции.

От страха у него бешено колотилось сердце. Но он не уходил, и внимательно вглядывался в темноту. Он кого-то ждал. Мальчик поминутно оглядывался, боясь, что его хватятся родители. Ведь он без их ведома собрался в дальний путь.

Вдруг из темноты появились три силуэта. Мальчик радостно выскочил им навстречу. Они испугались, так как были контрабандистами, и чуть не поколотили  мальчика. Поняв свою неосторожность, он отбежал на безопасное расстояние и крикнул им:

– Возьмите меня с собой! Мне надо попасть в Ардаган – я хочу поступить в школу!

Они не хотели его брать. И он прибегнул к крайней мере.

– До границы вам не дойти! – крикнул он издалека. – Милицию позову.

Они испугались: милиция была злейшим врагом контрабандистов. На этот раз у них была большая партия товара – у каждого за спиной висел двухпудовый бурдюк с чачей, которую они продавали в Дигуре – центре турецкого Поцхова. Контрабандисты решили не рисковать и взять мальчика с собой. Только предупредили, что путь через границу опасный, поэтому, сказал один из них: «В голос не разговаривать. Кашлять, чихать, курить тоже нельзя. Возьмите в карманы камешки. Если нужно будет обратиться к кому-нибудь, киньте в него».

Тучи закрыли луну, стало темней. Дорога шла круто вверх, была долгой и утомила путников. Они уже были на высоте альпийской зоны. Им пришлось сделать привал. Место было надёжным. Контрабандисты выкурили по одной папиросе, пряча её в кулаке и вполголоса переговариваясь – они находились уже в пограничной зоне. Дальше дорога вывела их к лесу, в который они не вошли, а обогнули с запада – ночью в лесу легко заблудиться и напороться на волков.

Взяв южнее, они вышли к летнему пастбищу, в низине которого проходила граница между Грузией и Турцией. Перейдя границу, они оказались в окрестностях Поцхова и сделали ещё один привал в ветхой деревянной лачужке летнего пастбища. Разожгли маленький костёр и достали еду. Все молча жевали, чутко прислушиваясь к тишине, которую нарушало уханье филина из соседнего леса. Тихо трещали дрова. Иногда они ярко вспыхивали, и тогда добродушное усатое лицо одного из путников становилось резко очерченным и складывалось в причудливую гримасу. Боясь лишний раз взглянуть на своих молчаливых сотрапезников, мальчик зачарованно смотрел на огонь и ему становилось спокойнее.

Надо было идти дальше, чтобы к рассвету уйти на безопасное расстояние. Как только они вышли из летнего домика, ледяной холод охватил их. Тучи разошлись, выплыла полная луна, освещая путь. Но вскоре разыгралась непогода. Ветер мешал идти контрабандистам, а мальчика просто сбивал с ног. Оставалось одолеть последний перевал Арсианских гор, чтобы оказаться в селе Колицкали у тётушки Гюльназ, сестры матери мальчика.

Заснеженная дорога обросла ледяной коркой. Тяжёлый груз попутчиков мальчика давал им преимущество – ледяная корка проламывалась под тяжестью, и они ступали на снег. А ноги мальчика скользили, едва он делал шаг. Кое-как дойдя до середины подъема, он начинал скользить вниз. И так несколько раз. Этот подъем окончательно выбил его из сил. Они находились в пути уже десятый час. Бессонница, обжигающий холод горного воздуха, от которого не спасал ни архалук, ни две пары носков. Ныла десна. Мальчик отплевывался от колючего снега и уже готов был расплакаться, как увидел, что сверху ему замахали. Он судорожно вцепился в брошенный ему конец длинного кушака, и его почти поволокли наверх по льду.

Впереди зачернело что-то – то ли лес, то ли село. Когда они, сбиваемые ревущим ветром, подошли почти вплотную, то это оказалось Колицкали. Мальчик обрадовано попрощался со своими товарищами. Они свернули в сторону – их путь лежал дальше в Дигур. А он побежал к огню и теплу.

…Трое суток он пролежал в жаре и беспамятстве и только через неделю встал на ноги.

Парнишка, о котором мой рассказ, был родом из села Уде, восточной части Грузии, называемой Месхети. Итак, шел 1923 год. Положение Месхети в то время было очень тяжелым: экономика была сильно расшатана четырехлетней войной 1914-1918 годов.

Жили они далеко от лесов. Топлива не было. И вьючных быков у них тоже не было. Эти обязанности в семье приходилось выполнять герою моего рассказа. Каждый вечер он должен был добыть связку дров. Как только наступали сумерки, он вскидывал на плечо маленький топорик – наджах, моток веревки и отправлялся на поиски дров. Вечер ему нужен был для того, чтобы тайком пробраться в чужой фруктовый сад.

Отойдя от села на порядочное  расстояние, он, оглядевшись, осторожно начинал срубать фруктовые деревья. Хорошо, если попадались засохшие – живые было жаль рубить. Но особенно выбирать не приходилось – дома его ждали братья и сёстра. Их было пятеро и в доме было холодно. Срубив дерево, он складывал ветви на веревку и, прижав их коленом, стягивал веревкой, затем садился спиной к связке и закреплял веревку на плечах. Иногда связка получалась такой большой, что он с трудом поднимался на ноги.

Когда он, согнувшись, в темноте подходил к дому, силы уже покидали его. Веревки так впивались ему в плечи, что раны на плечах заживали только летом. Изо дня в день – исключая лето – он обеспечивал семью теплом.

Но ему виделась другая жизнь – он страстно мечтал учиться. Как будто специально, его дядя Кадым, живший в селе Конк тогдашнего Ардаганского вилайета, прислал письмо. Он писал, что у них в селе открывается школа. Был месяц рамадан, тогда они держали пост. В конце намаза все говорили «аминь!» и просили у Аллаха небесных милостей. Но мальчик просил у Всевышнего самой большой милости – учиться в школе. Он готов был отдать за это что угодно – руку, ногу, глаз… Хотя родители не хотели его отпускать, мальчик во что бы то ни стало решил осуществить свою мечту.

Когда он поправился, было решено продолжить путь. Конечно, не одному. В ту сторону, в одно соседнее село направлялись ашуги на свадьбу.

И вот они в пути. Сравнительно легко они одолели ещё один перевал, держа направление к истоку Куры. Как только они взобрались на вершину перевала, ашуги махнули в левую сторону.

– Там Конк, –  сказали они.

У мальчика дрогнуло сердце. Ему показалось, что он видит пастбища и знакомый дом. Было примерно 4-5 часов вечера – время третьего дневного намаза. Ашуги обеспокоено посмотрели на него.

–   До Конка 30 километров, –  сказали.

Мальчик, не дослушав их, побежал вниз налево. Ашуги догнали его, схватили за рукава и стали сердито объяснять, что за 3 часа ему не одолеть 30 километров. Что он заблудится в темноте и замерзнет в горах.

Он с досадой выдергивал рукав и ничего не отвечал. «Как им объяснить, что такое школа, и что я хочу учиться в ней… –  думал  он.  – Да что объяснять этим ашугам, которые не знают ничего, кроме бренчания на своих дребезжащих сазах. Они-то не пойдут в такую даль, разве что за жалкими грошами на свадьбу…»

Поняв, что убедить его невозможно, ашуги стали объяснять дорогу. Что через 10 километров он будет проходить мимо двух сел. Справа будет Эде-гёль , слева – Деде-гёль. И чтобы он не вздумал заходить туда, а то живым не выберется. Эти сёла славились своими сторожевыми собаками. Волкодавы были величиной с хорошего теленка.

Ашуги с сожалением попрощались и быстро пошли своей дорогой.

Было очень холодно. Глаза у мальчика слезились от морозного воздуха и выступающие слёзы тут же превращались в льдинки. Щёк он уже не чувствовал.

Не останавливаясь, он решил проскочить между Эде-гёлем и Деде-гёлем. Откуда-то возникли силуэты мчащихся собак. Он знал, что отбиться от сторожевых собак практически невозможно. Можно было, конечно, бросив палку, лечь на землю и замереть. Тогда собаки не трогают жертву. Они, обнюхав, садятся возле нее и ждут пастуха. Но он знал, что пастухов поблизости не было, и поэтому решил отбиваться.

Когда собаки оказались совсем рядом, он швырнул палку в рычащую пасть одной из них и выхватил свой кинжал. Сука чуть не подавилась и яростно захрипела. Это замешательство спасло мальчика. Лай собак был услышан собаками Деде-гёля и вот уже целая стая волкодавов мчалась в их сторону. Собаки потеряли интерес к мальчику и сцепились между собой. Мальчику было страшно смотреть на это зрелища, и он незаметно отполз за большой валун. Он просидел там до самой темноты, дрожа от холода и страха.

Как потом оказалось, эти два села издавна враждовали, и собачья грызня была традиционной.

Воспользовавшись темнотой, мальчик вскочил и побежал, что было сил. На бегу он согрелся. Но ему пришлось остановиться – на его пути оказалась река. Она так мирно перебирала камнями, что он немножко успокоился. Это было истоком Куры. Он задумался – что ему делать? Если он войдет в воду, то моментально обрастет льдом.

Цепляясь за кустарник, он ощупывал спуск и вглядывался в берег. Сначала он хотел раздеться, но внезапно из кустов на берег метнулась упругая белёсая тень. Не успев испугаться, он спрыгнул в воду и стал пробираться через острые  речные камни. Он успел выхватить кинжал из ножен, иначе его бы сковала ледяная вода.

Держа оружие над головой, он чувствовал, как вода сначала дошла ему до пояса, потом до груди, потом до плеч. Плавать он не умел и думал, что придется карабкаться на валун, который мог быть очень скользким. Но на счастье,  уровень воды стал спадать и только тут он оглянулся. На берегу сидели волк с волчицей и внимательно наблюдали за переправой. Сверкнули зеленые огоньки, и он содрогнулся, представив, что его ожидало бы, если бы он не успел прыгнуть.

Выйдя на противоположный берег, мальчик оказался перед вопросом, что делать? Выжимать мокрую одежду или бежать, не раздеваясь и покрываясь ледяной коркой?

И он решил бежать, и как можно быстрее. Он не помнил, сколько бежал, но было время второй вечерней молитвы, когда он со скрипом открыл тяжелую дверь и очутился в большой комнате.

У передней стены, на мягких подушках возлежал дядя Надим и что-то тихонько напевал. Ярко горели дрова в камине. Над огнем висел ощипанный гусь, и жир тяжелыми каплями падал на чугунную сковородку. Рядом, на низком столике Сонна-абла, жена дяди Кадыма, раскатывала тесто длинной узкой скалкой и, сделав лепешку, ловко бросала ее на шипящую сковороду.

В 1923 году была провозглашена Турецкая республика, и Мустафа Кемаль паша, принявший имя Ататюрк, стал её первым президентом. В стране стали проводить реформы, в некоторых сёлах новой республики стали открываться школы. С большим интересом мальчик проучился один год, после чего он перешёл в Ардаганскую школу нового типа, под названием «лейли мектеб». Эта была школа интернат, где забота о жилье и питании не волновала учащихся.

Для мальчика наступили счастливые дни. Он наконец-то начал учиться, не тревожась за свою жизнь. Теперь ему не угрожали ни пограничники, ни волки, ни болезни, ни голод… Он полностью отдался учебе. В школе они изучали чистописание, грамматику, историю, географию, естествознание, рисование, пение и физкультуру. Мальчик с удовольствием тренировался в чистописании, знал наизусть все стихи в учебнике, тайны природы раскрывала ему книга по естествознанию. География же совершенно очаровала его. Он часами рассматривал яркие географические карты, усердно перерисовывал их и вскоре мог на память нарисовать карту любой страны.

Молодые учителя школы организовали театральный кружок, и поскольку школа была мужской, все женские роли исполняли молодые мужчины. Они сами делали декорации, шили костюмы и мастерили парики и бороды. Все представления были музыкальными, а для этого нужны были хорошие голоса.

К удивлению мальчика, у него обнаружился хороший слух и прекрасный голос. Но надо было развивать его. На уроках пения они долго распевались, а потом учили песни. Сначала он стеснялся петь, поскольку  не был уверен в своем голосе. Но учитель объяснил ему, что если он не будет петь, голос может быть утерян.

Наконец, он решился и начал петь. Вначале он был удивлен, что во время пения у него кружилась голова и по губам бегали мурашки. Оказалось, что так и бывает, когда правильно поешь. Ему понравилось петь. Тем более, они учили изумительные песни, прекрасные по мелодиям и глубокие по смыслу. Через некоторое время мальчик стал лучшим певцом в школе. И самая любимая его песня была такая:

Şefek nurlu elleri ile
Karanuği silerken.
Dezgehımın başındayım
Gűn perisi gűlerken.

Çiftçi kardeş keten verűr
Toprağından vetenin
Çoban kardeş yűnk getűrűr
Sűrűsűnden obanın

Ben onları eğirűrűm
Bin zehmetle dokurum
Dezgehımın her telinde
Vetenimi okurum.

Bilűrűm ki çiftçi millet
Heç bir vakıt yenilmez
Çalışmayan milletlere
Hayat hakkı verilmez

Gel, kardeşim dokuyalım
Al bayrağa atlaslar
Işleyalım ortasına
Kızıl yıldız almaslar.

Он запомнил эту песню на всю жизнь. Когда было тяжело на душе, он тихонько напевал её. И ему становилось легче.

С тех пор прошло много лет. Мальчик вырос, стал образованным человеком. Создал большую и дружную семью, воспитал четверых детей. С ними он разучил свою любимую песню. Дети тоже пронесли её сквозь годы в своих сердцах.

Может, вам интересно, кто же этот мальчик? Это Латифшах Бараташвили, мой дедушка. Я очень люблю своего дедушку, хотя и не видела его. В память о нём я решила возвратить Турции эту старинную уже песню. Каким образом? – спросите вы. Я выучу её, и спою на олимпиаде турецкого языка.

Песня эта создана в первые годы рождения Турецкой республики. У неё очень красивая мелодия. Она пропитана духом любви к своей родине, прославляет труд. Всеми этими качествами обладает турецкий народ, который за небольшой срок смог создать такую сильную и процветающую страну.

Я постараюсь спеть песню так, чтобы она затронула сердца слушателей. Это будет и выражением моей благодарности за то, что Турция положила начало образованию моего дедушки – Латифшаха Бараташвили.

ცოდვების ქალაქი 2

პირველი, რისი თქმაც მომინდა ამ ფილმის ნახვის შემდეგ: “ვინც ცოდვების ქალაქი 1 ნახა, აუცილებლად მეორე ფილმიც უნდა ნახოს!”

ამ პოსტის დაწერა კი მინდოდა Eventlenta-ზე, მაგრამ მისი გაუმართაობის გამო გადავწყვიტე ჩემს პირად ბლოგზე დამეწერა, რომელიც წელიწადში რამდენჯერმე ცოცხლდება.

მსახიობები თამაშობდნენ შთამბეჭდავად: Mickey Rourke, Jessica Alba, Joseph Gordon-Levitt, Josh Brolin, Bruce Willis. ეს მსახიობები ცნობილია ფართო მასებისთვის, რაც რაღაცას მაინც ნიშნავს, ანუ თუ დათანხმდნენ ფილმში მონაწილეობისათვის, კარგი ფილმია და ყუდებად ღირს! განსაკუთრებით Joseph Gordon-Levitt – ძალიან მიყვარს ეს მსახიობი. საინტერესო ფაქტია, რომ Dwight-ს თამაშობდა არა Clive Owen, არამედ Josh Brolin. ჩნდება ახალი პერსონაჟი, რომელსაც Eva Green თამაშობს. რუსულად რომ არის роковая женщина!

ამას თავი დავანებოთ და ცოტა სიუჟეტზე მინდა მოგიყვეთ.

“ქალი, ვის გამოც მოკვლა ღირს” – ასე ჰქვია მეორე ფილმს. პირველივე წუთებიდან ხვდები რა ქალზეა საუბარი. მაგრამ მერე უკვე გეცვლებათ აზრი, რაც უფრო მეტ პერსონაჟს ხვდები, მით უფრო იცვლება შენი აზრი. შესაძლებელია, გაგახსენდეს პირველი ფილმი და პარალელები გაავლო. აქვე მინდა აღვნიშნო ევა გრინის პერსონაჟი. ჩემში ერთდროულად ორი სრულიად საპირისპირო ემოცია აღძრა – სიძულვილი და აღფრთოვანება. და ამას დიდი ტალანტი სჭირდება!

საერთოდ ეს ფილმი შედგება რამდენიმე ნაწილისგან

მორიგი შაბათის ღამე

გრძელი საშინელი ღამე (ნაწილი 1)

ქალი, ვის გამოც მოკვლა ღირს

გრძელი საშინელი ღამე (ნაწილი 2)

ნენსის ბოლო ცეკვა

მძაფრსიუჟეტიანია. ყველგან სისხლები! მაგრამ ის, რომ შავ-თეთრია უმეტესწილად, დიდად არ მოქმედებს შენზე. მე პირადად არ მიყვარს ბევრი სისხლები, ამ ფილმს კი გავუძელი. 

ფერები! განსაკუთრებული როლი უჭირავს ფერებს. სიზმარივით არის. იხსენებ სიზმარს და მერე უცბად გახსენდება, რომ რაღაც დეტალი იყო წითელი, იასამნისფერი ან ყვითელი. აქაც ასეა. რაღაც დეტალებია ფერადი, დანარჩენი შავ-თეთრი. აგრეთვე, აღსანიშნავია, რომ ფერის დანახვა მთელი ფილმის განმავლობაში მხოლოდ ქალებზეა შესაძლებელი. გარდა ამისა, ისიც მხოლოდ სურათზე:

მინდა უფრო მეტი რამე ვთქვა ამ ფილმზე, მაგრამ ისეთი საინტერესოა, რომ მინდა მოგიყვეთ მთელი სიუჟეტი, ყველაფერი რაც იქ ხდებოდა. ეს კი სპოილერებში ჩამეთვლება და ნამდვილად არ მინდა ასე მოხდეს. ამიტომ გიტოვებთ მხოლოდ ტრეილერს.

რატომ ვარ უმუშევარი?

რატომ არის ასეთი ძნელი სამსახურის პოვნა? ერთის მხრივ, ეს შეიძლება რიტორიკული შეკითხვა იყოს; მეორეს მხრივ, ეს ის შეკითხვაა, რომელზეც პასუხის გაცემა აუცილებელია.

მარტიდან ვარ უმუშევარი. ვერც კი დავთვლი, რამდენ ადგილას მაქვს გაგზავნილი რეზიუმე. როგორც მოსალოდნელი იყო, უმრავლესობა არც კი გამომეხმაურა. ბევრს ხომ უწერია, რომ მხოლოდ შემდეგ ტურში გასულ კანდიდატებს დაუკავშირდებიან. მაგრამ მაინც იყო რამდენიმე ტესტირება, იყო რამდენიმე გასაუბრება.

ყველა ტესტირებას გავდიოდი, ერთის გარდა, სადაც სასჯელაღსრულებითი კანონმდებლობის ცოდნას მოითხოვდნენ ჩემგან. არც მიკვირს. სასჯელაღსრულებითი კანონმდებლობა არ ვიცი. დანარჩენებიც არ მიკვირს, ლოგიკაში და ინტელექტში არ მოვიკოჭლებ, ხოლო სპეციალობით ფინანსები იყო უმეტესწილად. ეს ყველა ტესტირება გავიარე და გასაუბრებაზეც დამირეკეს.

გასაუბრებაც მშვენივრად გადის. ვაღიარებ, რომ ერთი გასაუბრება არ მომეწონა, სადაც ისევ კანონები გამომკითხეს, რომლიდანაც ერთ-ერთი საბიუჯეტო კოდექსი იყო. არ ვიცი ეს კოდექსი, მხოლოდ 10 გვერდი წავიკითხე იქიდან. შესაბამისად, არც ამირჩიეს. დანარჩენები კი ფრიად სასიამოვნო იყო. გასაუბრებიდან გამოსვლისას დარწმუნებული ვიყავი, რომ  დამიკავშირდებიან და უკვე მეტყვიან როდის უნდა გავიდე სამსახურში. მაგრამ არც ერთს დაურეკავს.

თუმცა, ერთი იყო, ჩემმა უნივერსიტეტმა გააგზავნა ჩემი რეზიუმე მანდ. გასაუბრებაც გავიარე, და დამირეკეს. გავედი სამუშაოზე. მაგრამ იმ საქმეს, რისთვისაც ამიყვანეს, ვერ ვაკეთებდი იქიდან გამომდინარე, რომ პროგრამულ უზრუნველყოფას ვერ ნერგავდნენ. დამატებით, გასაუბრებაზე არ მომახსენეს პირობები, რომ დილის 9დან იწყება სამუშაო დღე, შაბათსაც მუშაობენ. და ბოლოს, იქიდან გამომდინარე, რომ მე აღნიშნული მიზეზების გამო ვერ ვასრულებდი ჩემს მოვალეობას, გამათავისუფლეს. დამირეკეს საღამოს, და მითხრეს, რომ შემდეგ დღეს აღარ გამოვსულიყავი. ამასთანავე, იმ ერთი კვირის ხელფასი არ დამარიცხეს, მერე რა რომ მე არ მიკეთებია საქმე. ეს ხომ ჩემი ბრალი არ იყო. ეს მათი დაგეგმვის პრობლემაა. მე ხომ დრო დავხარჯე, ერთ ტესტირებაზე აღარ წავსულვარ და ერთ გასაუბრებაზე მოვახსენე, რომ უკვე ამიყვანეს, და ჩემი კანდიდატურის განხილვას აზრი აღარ აქვს.  თემას გადავუხვიე.

რატომ არის, რომ გასაუბრებიდან დაბრუნებულს აღარ მიკავშირდებიან? რა არის ჩემში ისეთი სხვანაირი, რაც გამსაუბრებებს არ მოსწონთ? ნუთუ გამართულად არ ვსაუბრობ? ნუთუ ძალიან უხეში ვარ? ან იქნებ ძალიან თავდაჯერებული ვარ?

საინტერესოა, რომ ზოგიერთი ნაცნობის მიხედვით, არის კომპანიები, რომლებიც ამ ყველაფერს საჩვენებლად აკეთებენ, რეალურად ჰყავთ არჩეული კანდიდატი თავიდანვე, მაგრამ იმისათვის, რომ დაიცვან “პრტოკოლი” დასაქმების ამ ყველა ეტაპს გადიან.

ვისაც დაგაინტერესეთ, როგორც თქვენი გუნდის წევრი, გთხოვთ, იხილოთ ჩემი LinkedIn პროფილი.

საქართველოს ბანკი – ასწავლეთ არითმეტიკა კონსულტანტებს

ნუთუ ასეთი ძნელი იყო პირდაპირ ეთქვა? მოკლედ, დაატრენინგეთ თქვენი კონსულტანტები, ისწავლონ ჩვეულებრივი არითმეტიკა, რა უნდა ამას?

მოკლედ, წაიკითხეთ დიალოგი და თქვენით გამოიტანეთ დასკვნა.

კონსულტანტი: გამარჯობა, რით შემიძლია დაგეხმაროთ?

მე: გამარჯობა,

მე: მაინტერესებს ვადიანი ანაბარის დარღვევის შემთხვევაში, ანუ დროზე ადრე გატანისას, რამდენი პროცენტით ნაკლები დაერიცხება ანაბარს?

კონსულტანტი: მოგახსენებთ ქალბატონო თამარ

კონსულტანტი: რა ვადით გაქვთ გახსნილი ანაბარი?

კონსულტანტი: ასევა რომ მითხრათ რა ვალუტაში?

მე: ჯერ არ მაქვს გახსნილი. ვაპირებ გახსნას ლარში

კონსულტანტი: ანბარის ვადასა და ვალუტაზე გახლავთ დამოკიდებული თუ რა სარგებელი დაერიცხება ანბარზე განთავსებულ თანხას დარღვევის შემთხვევში

მე: ნებისმიერ შემთხვევაში ვაპირებ ლარში გახსნას, მაგრამ ჯერ არ გადამიწყვეტია რა ვადით. და რომ მითხრათ 3 თვეზე, 6ზე, 9ზე და 12ზე.

კონსულტანტი: 3 თვეზე გახნილი ანბარზე დაღვევი შემთხვევაში 3.00% წლიური, 6თვეზე–4.00%, 9 თვეზე–4.50%

კონსულტანტი: სარგებლის დარიცხვა მოხდება დღეების სიზუსტით

მე: ანუ 7%ის ნახვლად, დამერიცხება 4% 3თვიან ანაბარზე?

კონსულტანტი: დიახ

მე : ანუ ნებისმიერი ვადის მქონე ანაბარზე დამერიცხება 4% დარღვევის შემთხვევაში, მართალი ვარ?

კონსულტანტი4 % არა ქალბატონო თამარ, კონკრეტულ ვადაზე კონკრეტული სარგებელია განსაზღვრული

მე: ვიცი. ნახეთ, 3 თვიან ანაბარზე ჩვეულებრივ მერიცხება 7%, ხოლო დარღვევისას 7-3=4%

კონსულტანტი: 3 თვიან ანბარზე დიახ ესე გახლავთ

მე: 6თვიანზე 8-4=4%, 9თვიანზე 8,5-4,5=4%

მე: დანარჩენ თვეებზეც მასე იქნება სავარაუდოდ

მე: იქნებ მიპასუხოთ რამე

კონსულტანტი: კონკრეტულად არის განსაზღვრული ვადის მიხედვით

კონსულტანტი: კონკრეტული განაკვეთები მოგახსენეთ ვადის მიხედვთ

კონსულტანტი: კიდევ რაიმე კითხვა აღნიშლთან გაქვთ?

მე: კი, დანრჩენილი ვადებიც მითხარით, სრული ინფორმაცია რომ მქონდეს, იმისავის რომ გადავწყვიტო რა ვადით შევიტანო თანხა ანაბარზე

კონსულტანტი: ქალბატონო თამარ, რამდენი დღეც იქნება ანაბარზე განთავსებული თანხა, ამ დღეების მიხედვით მოხდება სარგებლის დაანგარიშზება, ეს გახლავთ წლიური პრცენტები

მე: თანხას არ გეკითხებით, მე გეკითხებით პროცენტულ განაკვეთს, რომელიც ჩამოეჭრება ანაბრის დარღვევის შემთხვევში, დანარჩენ პერიოდებზე. და ის რომ დღეების მიხედვით მოხდება დაანგარიშება ეს მე ვიცი

კონსულტანტი: 12 თვეზე გახლავთ – 5.00%, 15–5.00%

კონსულტანტი: 18 თვე–5.10%

კონსულტანტი: 21 თვე–5.20%

კონსულტანტი: 24–5.25%

მე: როგორც მე ვთქვი, ნებისმიერი ვადის ანაბრის დარღვევის შემთხვევაში დაერიცხება 4%. დაითვალეთ, არითმეტიკაა ჩვეულებრივი. 24 თვეზე 9,25%-5,25%=4%

მე: და შემდგომში ჩემნაირი მომთხოვნი კლიენტი როცა შეგხვდებათ, პირდაპი უთხარით ასე, რომ ნებისმიერი ვადის მქონე ვადიანი ანაბრის დარღვევისას, დაერიცხება 4%

კონსულტანტიკიბატონო მართალი ბრძანდებით, გაქვთ კიდევ რაიმე შეკითხვა ?

შენ – ერთადერთი

შენ იყავი ის ერთადერთი, ვისაც ვენდობოდი. ის ერთადერთი, ვინც ყოველთვის გამიგებდა და დამაწყნარებდა.

მაგრამ შენ წახვედი და დამტოვე. დამტოვე მარტო. სულ მარტო. ჩემს შიშებთან და ფობიებთან. კომპლექსებთან. თავდაუჯერებლობასთან ერთად…

მომიწია უშენოდ ცხოვრება. მაინც გრძელდება ეს, როგორც იტყვიან ხოლმე, წუთისოფელი. ხალხი სწავლობს, მუშაობს, ვითარდება. მეც მომიწია შეგუება. დავიწყე მუშაობა. გავაგრძელე სწავლა. შევეცადე განვითარება.

მაგრამ არა. არ გამომდის. უშენოდ არ შემიძლია. შენ იყავი ჩემთვის სტიმულის მომცემი; ის ძალა, რის გამოც ცხოვრებას ვაგრძელებდი; ის, ვის გარეშეც წარმოუდგენელია არესებობაც კი.

ახლა კი ველი იმ სანატრელ დღეს, როდის ჩამოხვალ. და ეს დღე როდის დადგება, შენც კი არ იცი…

რჩევა დამსაქმებელს – არ ათარგმნინოთ ტექსტი!

ორიოდე კვირის წინ ვიყავი გასაუბრებაზე. მე ვიყავი დასაქმებულის მხრიდან. მაგრამ რჩევა მინდა დამსაქმებლებს მივცე.

ტექსტი ზეპირად არ ათარგმნინოთ პოტენციურ დასაქმებულს.

გასაუბრებაზე მთხოვეს გადამეთარგმნა რაღაც ტექსტი რომელიღაც გაზეთიდან ინგლისურიდან ქართულზე. კი გადავთარგმნე, მაგრამ არც თუ ისე წარმატებულად. ბევრს ეგონებოდა, მე ან ინგლისური არ ვიცი, ანდა ქართული. ამ შემთხვევაშიც ზუსტად ასე მოხდა. მაგრამ რეალურად ენის ცოდნა და ერთი ენიდან მეორეზე თარგმნის უნარი არის სულ სხვადასხვა რამ.

მე შეიძლება შესანიშნავად ვიცოდე ხუთი სხვადასხვა ენა, ამავდროულად არ შემეძლოს თარგმნა. ავიღოთ ჩემი პირადი მაგალითი. მე ვიცი სამი ენა ძალიან კარგად: ქართული, რუსული და ინგლისური. ქართული და რუსული – ორივე ჩემთვის მშობლიური ენაა (თითქმის ერთდროულად დავიწყე მათზე ლაპარაკი). მთელი ჩემი ცხოვრების განმავლობაში არ შემეძლო თარგმნა არც ქართულიდან რუსულზე, და არც რუსულიდან ქართულზე – ეს ყველაფერი ზეპირად ლექსიკონის გარეშე. ეს რატომ ხდება? იმიტომ, რომ მე არ მისწავლია ამ ორი ენიდან არც ერთი როგორც უცხოური და ქართულ-რუსულ ან რუსულ-ქართულ ლექსიკონებში არ დავძვრებოდი. შესაბამისად მე თავისუფალი კომუნიკაცია მაქვს ორივე ენაზე როგორც ვერბალური, ასევე წერილობითი, მაგრამ ჩემთვის ძნელია მონახვა კონკრეტული სიტყვის მნიშვნელობა მეორე ენაზე ჩემს სიტყვათა მარაგში. ეს კიდევ იქიდანაც გამომდინარეობს, რომ მე როცა ვსაუბრობ, ვწერ, ვკითხულობ კონრეტულ ენაზე, ამავე ენაზე ვაზროვნებ.

ანალოგიური შემთხვევაა ინგლისურიდან ნებისმიერ ამ ორ ენაზე თარგმნა. კი, ვსწავლობდი მე ინგლისურს როგორც უცხო ენას. როგორც პირველ შემთხვევაში აღვწერე, მე ლექსიკონებს აქაც არ ვიყენებდი. მე მყავდა ისეთი მასწავლებლები ინგლისურში, რომლებმაც ქართული არ იცოდნენ. როდესაც რამე სიტყვა არ გვესმოდა, ისინი გვიხსნიდნენ ისევ ინგლისურად. ქართული შესატყვისი არ გვაინტერესებდა ბავშვებს, მთავარია, გაგვეგო ეს სიტყვა. ამასთანავე, როდესაც ახალი სიტყვების სწავლას ვიწყებდით სახლში, საშინაო დავალებად გვეძლეოდა Oxford Advanced Learners Dictionary-ში სიტყვების განმარტებების მონახვა და ინგლისური ენის რვეულში მისი გადმოწერა. როგორც ხედავთ, არც აქ გამომიყენებია ინგლისურ-სხვაენის ლექსიკონი.

დამსაქმებელს, რომელთანაც ვიყავი გასაუბრებაზე, ეგონა, იმისათვის, რომ ენა იცოდე, საჭიროა კარგად თარგმნიდე. თურმე არა იმიტომ, რომ სხვებს გადაუთარგმნო, არამედ შენთვის უბრალოდ მნიშვნელობის გასაგებად გადათარგმნო. სინამდვილეში, ეს აუცილებელი არ არის. მე მოსმენილის ან წაკითხულის გასაგებად სულ არ მჭირდება გონებაში თარგმნა. ყველაფერი მშვენივრად მესმის. და ცხოვრებაში არ მქონია ასეთი შემთხვევა, რომ გადამეთარგმნოს გონებაში რამე. ამ კონკრეტულ შემთხვევაში ამ სამ ენაზე მაქვს საუბარი, რადგანაც სამივე ენას მე თავისუფლად ვფლობ.

თუ, რა თქმა უნდა, რომელიღაც ენა ცუდად იცი, ამ შემთხვევაში საჭიროა გონებაში თარგმნა. როგორც ჩემს შემთხვევაში ესპანურში ხდება, ხანდახან თურქულშიც, რადგანაც ეს უკანსაკნელი უკვე მეტ-ნაკლებად ვიცი. მე ჩემი გასაუბრებიდან ისეთი დასკვნა გამოვიტანე, რომ ვინც მესაუბრებოდა, მანდ არ იცის ინგლისური კარგად და თვითონ თარგმნის ასე.

ამის გარდა, მე თარჯიმანი არ ვარ, რომ ზეპირად თარგმნა შევძლო.

რა თქმა უნდა, თუ თარგმნა დასაქმებულის საქმიანობას ეხება, მაშინ ვუშვებ ამ შემთხვევას. ვთვლი, რომ შემოწმება უნდა მოხდეს წერილობით და არა ზეპირად. მიეცით დრო კანდიდატს, წყნარად გადათარგმნოს ესა თუ ის ტექსტი და მიეცით საშუალება გამოიყენოს ნებისმიერი ონლაინ თუ hard-copy ლექსიკონი. თუ ენა კარგად იცის, ლექსიკონის გამოყენებით მშვენივრად თარგმნის. თუ ამას გააკეთებს, დარწმუნებული იყავით, რომც მოუწიოს ზეპირად თარგმნა, აზრს გადათარგმნის. სიტყვა სიტყვით მხოლოდ პროფესიონალი თარჯიმანია ვალდებული თარგმნოს, თქვენი დასაქმებული კი თარჯიმანი არ არის.

ვიმედოვნებ, რომ რისი თქმაც მინდოდა, მარტივად და გასაგებად დავწერე.

გმადლობთ, რომ გამოყავით დრო და წაიკითხეთ ეს პოსტი!