მეტრო

როგორც იქნა მოვაბი თავი გადმომეტანა ის ”შედევრი” რაც მეტროში დავწერე. გუშინ.

***

საოცარი შეგრძნებაა, როცა მეტროს თავისუფალ ვაგონში შედიხარ. მარტო შენ! სხვა არავინ! ყველა ადგილი თავისუფალია და ჯდები სადაც  მოგესურვება. მე იქვე კარებთან მიყვარს ჯდომა. მარცხნიდან ან მარჯვნიდან (გააჩნია კარის რომელ მხარეს დავჯდები) არავინ მაწუხებს – კარებია, და მეორე მხრიდან ვინმე გოგო დამიჯდება. ერთი ადამიანიც რომ შემოვიდეს, თუნდაც ვაგონის მეორე ბოლოს, ეს შეგრძნება ეგრევე ქრება.

ყველაზე ძალიან ძველი ბიჭების შემოსვლას ვერ ვიტან ვაგონში. ჩემთვის ეს მიუღებელი კატასტროფაა მიუხედავად იმისა, რომ არ ვიმჩნევ, ვცდილობ არ შევიმჩნიო ყოველ შემთხვევაში. უმეტესად ისინი ან მუსიკას (განსაკუთრებით რუსულ პაპსას) ჩართავენ მეტისმეტად მაღალ ხმაზე, ისე რომ საცაა იმ ვაგონიდან გადახტე, ან კიდევ ხმამაღლა ”ბლატნოი” სიტყვებით საუბრობენ, ლამისაა იოგები ჩაუწყდეთ.

Как мало надо для человеческого счастья ანუ სრული ბედნიერებაა, როცა შენ სამიზნე სადგურში (point of destination) ჩახვედი ისე, რომ არც რამის გამყიდველი ამოვიდა, არც მათხოვარი… დღეს (ანუ უკვე გუშინ) კი ეს ბედნიერება არ მეღირსა. სუპერწებოსა და კევების გამყიდველი არ ამოვიდეს, ეს ხომ არბსურდია. მათხოვარმაც გამახარა! ჯვარს სწერდა ვაგონში მსხდომ აუდიტორიას.

უკვე სამჯერ შემხვდა მეტროში ერთი ქალი. მხატვარია. მაგრამ ნამდვილ მხატვრადაც ვერ შერაცხავ. გზად თანამგზავრების პორტრეტებს ხატავს.  მაგრამ ყველას არა, ვინც მოეწონება მხოლოდ მათ. დახატვისთანავე ნამუშევარს პორტრეტის ობიექტს აძლევს, რის შედეგადაც იღებს გასამრჯელოს: ლარს, ორს, ზოგი ხუთსაც აძლევს. არავინ კადრულობს მისცეს ლარზე ნაკლები და არავის ემეტება ხუთ ლარზე მეტი. როგორც უკვე ვთქვი მე ეს ქალი სამჯერ ვნახე და სამჯერვე შემრჩა მისი ნამუშევარი ხელებში. მხოლოტ ერთ ნახატში ვგავარ საკუთარ თავს. დანარჩენები ვითომდა სხვისი პორტრეტებია. მომწონს ეს ქალი თუნდაც მხოლოდ იმიტომ, რომ ხალხის სახეზე ღიმილს ტოვებს და მეც გაღიმებული ვრჩები სახლში შესვლამდე, და იმის მერეს.

რეკლამები, რეკლამები, და ისევ რეკლამები. სულ მუდამ რეკლამები. ოხ ეს მარკეტოლოგები, არ შეუძლიათ ადამიანი ამ რეკლამებით არ დაბომბონ (ბატონ დავით ბირმანს არ ეხება). ერთხელაც მომინდა დამეთვალა, რამდენ რეკლამას ვეჩეხებით მეტროში, მაგრამ მერე თვლით დავიღალე და თავი დავანებე.

საქართველოს ბანკი, ბილაინი, მომგებიანი ბილეთი… მეტროდან გასვლისას აუცილებლად გადააწყდები. საბოლოოდ რომ გახვალ მეტროდან, უმეტეს სადგურებში დაგხვდება ბაზარი და აურზაური.

ბევრი ვილაპარაკე თუ ცოტა, მეტრო მაინც რჩება ყველაზე სწრაფ სატრანსპორტო საშუალებად, რომლითაც ყოველდღე მიწევს მგზავრობა.

Advertisements

თვითმკვლელობა… რისთვის?..

გუშინდელმა ამბავმა, ჩემზე ძლიერი შთაბეჭდილება მოახდინა. უკვე 19ია, ანუ გამოდის რომ გუშინწინდელმა… და მეტროში ასეთი რამ დავწერე ამ აფექტის ქვეშ:

განა ღირდა თვითმკვლელობით დაგესრულებინა ეს ისედაც მოკლე შენი ცხოვრება?! რისთვის? რატომ? რა მიზეზით? რა გქონდა გულში ისეთი, რის გამოც ცხოვრება აღარ გინდოდა? ამას ჩვენ უკვე ვეღარ გავიგებთ…

მაგრამ მაინც ვერ ვხვდები… შენი თავი თუ არ გეცოდებოდა, სხვებმა რაღა დააშავეს?! ისინი შეგებრალა მაინც… შენი სახით ხომ არ იცი, რა დაკარგეს… თუმცა კი ხვდებოდი, მაგრამ გააზრებული მაინც არ გქონდა… და ასე მიატოვე ყველა, ვინც გიყვარდა და ვისაც უყვარდი… მაიცა, მაიცა! თუ შენ ისინი საერთოდ არ გიყვარდა?! ხო, ზუსტად, გავარტყი. შენ ისინი ალბათ არ გიყვარდა… ამიტომაც ასე დაუფიქრებლად მწარედ მიატოვე ისინი სველი თვალებით და ცრემლების გუბეებით…

არა რა… საშინელი ეგოისტი ხარ… ახლა არ თქვა, რომ არ ხარ, უბრალოდ სხვა გამოსავალი არ მქონდაო… მე ამას არ დავიჯერებ… თუმცა მაინტერესებს, როგორ აპირებ ამის თქმას… ვერც იტყვი ამას, რომც გესმოდეს… აი, შენი თავიც არ გყვარებია, არა მხოლოდ შენები… იცი ვინ მიატოვე?.. ვინ და დედაშენი… ასეთი მამაცი გულის პატრონი… შენი აზრით, გზრდიდა მხოლოდ იმისათვის, რომ მერე თავი მოიკლა? გზრდიდა, რათა საამაყო, სამაგალითო შვილი გამოსულიყავი, შენ კი… ეეხ…

ცოლს რას ეტყვი? იმისათვის გააჩინა ორი ასეთი ლამაზი და საყვარელი ბავშვი, რომ მერე მარტომ აღზარდოს?! არა მგონია… დედა ხო კაი არ შეგებრალა იმიტომ, რომ დედები ყველაფერს პატიებენ შვილს, ამასაც როგორმე გაპატიებდა… და ცოლი? შენი აზრით ცოლი გაპატიებს?.. თვითონ ცოლზეა დამოკიდებული… შეიძლება არც გაპატიოს, და მერე ივლი მარტოდ მარტო… აბა სხვა გზა არც დაგრჩენია… სულ მარტო…

თუმცა მეც ვარ უნიკალური არსება… ამ ყველაფერს ვის ვეუბნები?! შენ უკვე აღარ ხარ ცოცხალი, და რამდენიც არ უნდა ვიძახო და ვიყვირო, მაინც ვერაფერს გაგაგონებ… ჰოდა, საერთოდ გავჩუმდები… და ჩემი გაგება რომ შეგეძლოს, მაინც ვეღარ გაიგებდი… იმიტომ, რომ ახლა მართლაც ამ ლექციების კითხვას აზრი აღარ აქვს…

თვითმკვლელობა და ფონიჭალა

გუშინ 17 ივნისს მივდიოდი ჩემს მეგობართან სახლში… სადღაც ფონიჭალაში… ავტობუსიდან ვიყურები, ვხედავ რაღაც საკმაოდ ბევრი ხალხი შეიკრიბა… იქვე პოლიციის მანქანა და ტელეკომპანია რუსთავი 2-ის წარმომადგენლები შევამჩნიე… ავტობუსში ეგრევე გაიგეს (ოღონდ საიდან გაიგეს, არ ვიცი, ყველა ხომ ავტობუსში ისხდა და არა გარეთ პოლიციელს ელაპარაკებოდა), რომ თვითმკვლელობა მოხდა… ჭორი ეგრევე მთელ ავტობუსს მოედო… მე და ჩემი მეგობარი გაოგნებულები ვსხედვართ, და არ ვიცით, დავიჯეროთ თუ არა… მერე დავივიწყეთ…

ახლა კი დავჯექი კომპიუტერთან და გამახსენდა, ამას ხომ რუსთავი 2-ც ესწრებოდა. გადავწყვიტე გამეგო, ზუსტად რა მოხდა, არა ჭორის დონეზე. და აი რა აღმოვაჩინე:

”თვითმკვლელობა მოხდა ქვემო ფონიჭალის დასახლებაში. თბილისის შემოსასვლელთან, საავტომობილო გზაზე, `მერსედესის` მარკის მანქანაში საშუალო ასაკის მამაკაცის ცხედარი აღმოაჩინეს, რომელსაც ცეცხლსასროლი იარაღით სახის არეში სასიკვდილო ჭრილობა ჰქონდა მიყენებული.

შემთხვევის ადგილზე იმყოფებიან პატრული და აგრეთვე გარდაცვლილის ოჯახის წევრები, თუმცაღა კომენტარისგან ორივე მხარე თავს იკავებს, ამიტომ დაღუპულის ვინაობა ჯერაც უცნობია. ერთადერთი დადასტურებული ინფორმაცია ის არის, რომ საქმე გვაქვს თვითმკვლელობასთან.”

წყარო: რუსთავი 2

ფიქრები…

ქართულის ლექცია… ანუ უკვე პირველ კურსზე ვარ!!! მიხარია და ვამაყობ!!! მაგრამ საქმე იმაშია, რომ ქართულში მაღალი ქულებით არ ვიყავი გამორჩეული… ლექტორმა მოგვცა ლექციაზევე დასაწერი თემა: ფიქრები… შემეშინდა… სკოლა ხომ აღარაა… ცოტა უნდა დავსერიოზულდე. თუმცა გადავწყვიტე ექსპერიმენტი ჩამეტარებინა და დავწერე ჩემს სტილში… მაინც ცოტას ვნერვიულობდი. სამაგიეროდ ამ ექსპერიმენტმა თავისი ნაყოფი გამოიღო და ათი ქულიდან ათივე ავიღე!!! ჩემს ბედნიერებას, მგონი, საზღვარი არ ჰქონდა… უფრო თავდაჯერებული გავხდი… მთლად ხელიდან წასული არ ვყოფილვარ!!!

აი რა დავწერე:

ფიქრები…

ვინ იცის რაა ფიქრები?..

თავისით მოდიან და თავისით მიდიან…

ფიქრები ადამიანის ნაწილია, თვით ადამიანიც… ფიქრები სულიერებაცაა, ასევე ხორციელების განსახიერებაც… ფიქრებს ვერ უბრძანებ… შორეულ წარსულში გადაგაგდებენ, რომც არ გინდოდეს, მომავალშიც გადაგაფრენენ…

ფიქრები ცხოვრების საუკეთესო მომენტებს მოგაგონებენ, როგორ იჯექი საყვარელ ადამიანთან ერთად ზღვის პირას მთვარიან ღამეს, როგორ გაკოცა იმან და შენ შეკრთი… ფიქრები ასევე გაგყვებიან დროის ყველაზე მტკივნეულ ადგილას, როცა საყვარელ ადამიანს დაშორდი, როცა ეს დაშორება შენი ბრალი იყო…

ფიქრები თანაგრძნობაცაა… ფიქრები სხვა ადამიანის ადგილას დაგაყენებენ. მისი სატკივარი შენი სატკივარი გახდება, მისი სიხარული – შენი…

სამწუხაროდ, ფიქრებმა სასტიკი თამაში იციან შენთან. მეგობარმა რამე ცუდი ჩაიდინა, ფიქრები კი შენ აგაღებინებენ პასუხისმგებლობას, და მერე თავს დამნაშავედ გაგრძნობინებენ…

ფიქრები გაიძულებენ აწყენინო საუკეთესო მეგობარს, საყვარელ ადამიანს… ხანდახან ფიქრები მოგაკვლევინებენ ცოცხალ არსებას…

ოჰ, ეს ფიქრები!.. როგორი სასტიკი არიან და როგორი ლმობიერი…

თავისით მოდიან და თავისით მიდიან…

მეც მიყვარხარო…

ეძღვნება ყველა აბიტურიენტს

აბიტურიენტობა გამახსენდა…

როგორც მოგეხსენებათ, ნებისმიერი აბიტურიენტი დროდადრო ზედმეტად გადაიტვირთება… მეც დამემართა ასეთი რამ… აღარც წიგნი მინდოდა, აღარც ტელევიზორი, და არც კომპიუტერი… უბრალოდ მივაგდე წიგნი, რვეული, კალმისტარი თუ ფანქარი და გარეთ გავიხედე… ნამეტანი კარგი ამინდი იდგა… ისე მომინდა გარეთ გასვლა, ისე!.. მაგრამ ეგრევე გადავიფიქრე… საქმე იმაშია, რომ ჩემი მეზობლების ნახვა არც თუ ისე ძალიან მინდოდა… გამარჯობა, გაგიმარჯოს, როგორ ხარ, რავი აბა – ამით შემოიფარგლება ჩვენი ურთიერთობა… თუმცა ხანდახან გამოჩნდება კიდევ ორიოდე ფრაზა: ”შეყვარებული გყავს?” უახლოეს წარსულში დაემატა ამას კიდევ ერთი: ”ხომ არ გათხოვდი?” ორივე ამ კითხვაზე ერთი პასუხი გაისმის ჩემგან: ”არა”, ზედმეტი კითხვების თავიდან ასაცილებლად… გარეთ გასვლა გადავიფიქრე… ერთ მთას დავუწყე ყურება… მთა, რომელიც თბილისის ზღვის იქითაა და ღამ-ღამობით ნათდება… და უცბად მოვიმარჯვე ბლოკნოტი და ფანქარი (არა კალმისტარი) და შედეგად ასეთი რამ გამოვიდა:

***

ამდენმა მეცადინეობამ დამღალა… მივაგდე მაგიდის კუთხეში წიგნი და რვეული. ოცნება დავიწყე…

ოცნებამ დამღალა… მოვიწყინე… ფანჯარას მივუჯექი და შორს გავიხედე… ძალიან შორს… ჰორიზონტსაც გავცდი…

უცბად… აქვე დავინახე, ახლო-მახლო, გოგო და ბიჭი დახტუნაობენ ხის ჩრდილში… სულ პატარები… სამი-ოთხი წლის… ბიჭი გოგოს სიცოცხლით აღსავსე თვალებით უყურებს… უყურებს და ეღიმება…

”მიყვარხარო!”

გოგონამ გაოცებული თვალებით შემოჰხედა ბიჭს… თვალებით სიხარულის ცრემლებით აევსო… გაეცინა…

”მეც მიყვარხარო!”

ცოტახნით თვალები დავხუჭე… ჩემი თავი წარმოვიდგინე სამი-ოთხი წლის… პატარაობა გამახსენდა… გავახილე თვალები… ბიჭმა გოგოს ლოყაზე ნაზაად აკოცა…

და ისევ ხის ჩრდილში გააგრძელეს ხტუნვა-კუნტრუში ვითომც არაფერი…

***

ისევ და ისევ ნიკო ლორთქიფანიძე, მისი ნოველებით გასხივოსნებული ვწერდი ამ ჩანახატს…

ლექცია და მოწყენილობა

ეს იყო ის დრო, როცა დავდიოდი ქიმიაზე. მართლაც რომ გატაცებული ვიყავი ამ მეცნიერებით. შემდგომ კი ზუსტად ქიმიაში ოქროს მედალი ბატონმა პრეზიდენტმა ჩამომიკიდა კისერზე.

ერთ დღეს ქიმიის გაკვეთილზე მეტისმეტად მოვიწყინე. ხოდა რატომ მოვიწყინე? იმიტომ რომ მასწავლებელი გვიყვებოდა რაღაცეებს სუფთა ქიმიიდან, რომელიც მე ნამდვილად არ მიზიდავდა. მე უფრო ბიოქიმიით ვიყავი გატაცებული, მაგრამ რატომღაც ბიზნესის მართვის ფაკულტეტზე ამოვყავი თავი.  ბევრი რომ არ ვისაუბრო, კიდევ ერთხელ გთავაზობთ ჩემს შემოქმედებას. და ერთი თხოვნა მექნება, არ დაინდოთ, თქენი კრიტიკა მაინტერესებს. წინასწარ უღრმესი მადლობა!

***

ვზივარ… მეძინება… ლექტორი ლექციას გვიკითხავს ელექტრონული შრეების შესახებ… ეს უკვე ვიცი… ამიტომაც მეძინება… სიტყვები: “შორდებიან”, “რადიუსი”, “სფერო”… მხოლოდ ასეთი ცალკეული სიტყვები…

მთლიანი აზრი არ ესმის…

ამასობაში ტვინი გადაიღალა და ფიქრები წავიდნენ… წავიდნენ შორს… შორს… გადაიარეს მზის სისტემა… გალაქტიკა… მრავალი გალაქტიკა…

მიდიან… მიდიან უცნაურ ადგილას… ადგილას უცნობ, მაგრამ ლამაზს და მანმადე უნახავს…

მიდიან ფიქრები… მაგრამ უცბად ფიქრებს თვითონ მე ვცვლი… ჩემს თავს ვხედავ ამ ლამაზ და უცნაურ ადგილას… ისევ ვაგრძელებ სიარულს…

და… უცბად…

უცბად ვხედავ მას… მას!.. მიხარია… თეთრშია ჩაცმული თეთრ შარვალ-კოსტუმში… გავშეშდი… მისი დანახვა დიდად გამიხარდა… დაჩერებული ვარ… მისვლა მინდა, მაგრამ ვერ მივდივარ… ფეხები არ მემორჩილება… მისმა დანახვამ მომაჯადოვა, აღმაფრთოვანა…

მინდა მასთან მიახლოვება, მაგრამ არ შემიძლია…

მოვიწყინე. მაგრამ…

მადლობა ღმერთს! თვითონ დაიძრა… ველოდები, სანამ მომიახლოვდება… და…

ამ დროს კლასელი მაღვიძებს… გაკვეთილი დამთავრდაო…  მეწყინა… სინამდვილე მეგონა… მაგრამ…

მაგრამ, სამწუხაროდ, სიზმარი აღმოჩნდა…

ჩემი პირველი ჩანახატი

ახლა კი მინდა გაგაცნოთ ჩემი ე.წ. შემოქმედება. ეს იყო 2006 წელს. არც თუ ისე დიდი ხნის წინ მქონდა ნასწავლი ნიკო ლორთქიფანიძის ნაწარმოები, ზუსტად რომელი არ მახსოვს. მაგრამ ჩემს მეხსიერებაში ჩაიბეჭდა ის, რომ მე ძალიან მომეწონა და საკმაოდ აღფრთოვანებული დავრჩი. ამას დაემატა ჩემი დაქალის მიერ დაწერილი პატარა ესკიზები. შედეგად გამოვიდა ჩემი პირველი ე.წ. იმპრესიონიზმის სტილში დაწერილი ჩემი ჭკუით შერქმეული ჩანახატი. კიდევ მინდა დავამატო რომ ეს იყო აბიტურიენტობის პერიოდი, კონკრეტულად კი ის მომენტი, როცა მე მათემატიკას ვმეცადინეობდი და რატომღაც არ გამომდიოდა… აი ისიც:

***

ვზივარ… ტვინში სულ მათემატიკა… ამოხსნა კი არ აქვს… რა პონტია?

-რა პონტია და ის, რომ ტვინი არ მუშაობს.
-რატომ?
-ტელევიზორს უყურებ.
-ტელევიზორს არ ვუყურებ!
-აბა რაშია საქმე?
-რაშია და ხელს მიშლის!
-მაშინ წადი, ოთახში იმეცადინე.
-შენ თვითონ არ მითხარი, აქ იმეცადინეო?
-კი, მაგრამ…

ყურსასმენები ყურებში… Evanescence ჟღერს… მათემატიკა, პარაბოლა ტვინში… და…

ვაშა!!! გამოვიდა! ვიპოვე x და y, p და q, დავხაზე პარაბოლა…

ვაშა!!!

***

ესაა და ეს. ასეთი მოკლე… ნუ დაიზარებთ, შეგიძლიათ თავისიფლად გამაკრიტიკოთ! მზად ვარ!

დიდი მადლობა, რომ არსებობთ!!!