თავისუფლების ბანაკი – “განათლებული მოქალაქე”

თავისუფლების ბანაკი, რომელიც შეიძლება ჩაითვალოს საზაფხულო სკოლად, ჩაატარა თავისუფლების კლუბმა. მოდით, ამ ვიდეოს უყურეთ იმისათვის, რომ გაიგოთ რა არის თავისუფლების ბანაკი. (გამომივიდა ტავტოლოგია, მაგრამ who cares :D)

მოდით ამ ვიდეოს მივყვები და მოგითხრობთ ბანაკის შესახებ.

წიგნები – ეს არ იყო formal education, რომელსაც სკოლაში, ბაკალავრიატზე, მაგისტრატურაზე და თუნდაც სხვადასხვა ტრენინგებზე გაწვდიან, შესაბამისად წიგნებიც არ იყო. სამაგიეროდ, ჩვენ ლექციების მსვლელობისას შეგვეძლო ინტერნეტში მოგვეძებნა (რეკლამირებას არ ვუკეთებ ერთ კონკრეტულ საძიებო სისტემას) ლექციის თემატიკასთან დაკავშირებული ნებისმიერი ინფორმაცია და დაგვესვა შესაბამისი კითხვები. ასეთი მიდგომა ჩემი აზრით უფრო პროდუქტიულია, ვიდრე წასაკითხად რამე დავალების მიცემა იქიდან გამომდინარე, რომ მაინც არავინ დაიწყებს ამ წიგნების კითხვა. მეც კი, რომელსაც ბანაკშივე მათხოვეს Jane Austin-ის “Pride and Prejudice”, ვერ წავიკითხე; დიდი სურვილი კი მქონდა.

ამინდი – ამ საკითხში ნაკლებად კომპეტენტური ვარ. დღის უმეტესი ნაწილი შენობაში ვიყავით, სადაც სულ მუდამ კონდიციონერები იყო ჩართული. იქიდან გამომდინარე, რომ მე მცივანა ვარ, მციოდა და ფეხები მეყინებოდა. მაგრამ მინდა აღვნიშნო ერთი რამ, რომ შენობაში ასეთი სიცივე აუმჯობესებს ტვინის ფუნქციონირებას, შესაბამისად არ ჩაგეძინება ლექციაზე და ინ ჯენერალ უფრო კარგად იაზროვნებ.

საჭმელს მე გამოვტოვებ, რადგანაც საჭმელისადმი მეტისმეტად მომთხოვნი არ ვარ. მაგრამ მაინც მინდა ვთქვა, რომ ყოველ საჭმელზე იყო ატამი და ვაშლატამა, ზოგჯერ საზამთროც, ასევე წვენიც.

ბანაკში მართლაც ბევრი ახალი ადამიანი გავიცანი. უმეტესობა ისეთი ვისთანაც კონტაქტს მომავალშიც დიდი სიამოვნებით ვისურვებდი, და იმედი მაქვს თვითონ მიხვდებიან, ვისზეც მაქვს საუბარი. მაგრამ ასევე იყვნენ ისეთებიც, რომლებიც არაკომპეტენტურ და არაინფორმირებულ კითხვებს სვამდნენ. მაგრამ ბანაკის ბოლო დღეს უკვე შესამჩნევი იყო როგორ შეიცვალნენ და უფრო ჯანსაღად დაიწყეს აზროვნება. ზუსტად ეს იყო ამ ბანაკის ერთ-ერთი მიზანი. მიხარია, მართლაც გამოუვიდათ, რაც არც თუ ისე ბევრს გამოსდის.

ახალი მეგობარი შევიძინე ბანაკში. მიუხედავად იმისა, რომ ჩემზე არის შვიდი წლით უმცროსი, მე ვთვლი მას მეგობრად (იმედია, ისიც მთვლის). ძაააალიან ბევრი საერთო ინტერესი აღმოვაჩინეთ. ჩემზე უმცროსია, მაგრამ ხანდახან მგონია, რომ ჩემზე გაცილებით ჭკვიანია და მისი მშურს. რატომ მშურს? იმიტომ, რომ ეს ბავშვი არის ზე-აქტიური, 80მდე სერტიფიკატი აქვს, ანუ სადაც კი ასაკი უწყობს ხელს, ყველგან იღებს მონაწილეობას. მეც მინდა ვიყო წარსულში მისთანა აქტიური. მაგრამ ხანდახან როცა ჩავუფიქრდები, მეც ვიყავი აქტიური; სადაც კი მქონდა შესაძლებლობა, ყველგან ვიღებდი მონაწილეობას, მეტი უბრალოდ შეუძლებელი იყო. მაშინ იმდენი შესაძლებლობა არ იყო, როგორც დღეს. გამოდის, მეც თავის დროზე ასეთი აქტიური ვიყავი.

ცოტა გადავუხვიე თემას, მაგრამ მაინც ღირდა.

ბანაკის სურათები შეგიძლიათ იხილოთ აქ.

თვითონ ლექციებს და სემინარებს შემდეგ პოსტში შემოგთავაზებთ.

Advertisements

უსათაურო

მახსოვს შარშან მითხარი ერთი ფრაზა: “უსიყვარულოდ ადამიანი არარაობაა, მტვერია, ნაცარია…” ეს ფრაზა ჩამიჯდა გონებაში და ყოველდღე ჩემდაუნებურად ვიმეორებდი.

ასე გავიდა ოთხი თვე… მერე ერთ მშვენიერ დღეს აწვიმდა. ისე აწვიმდა, რომ სულ დავსველდი. როგორც იქნა, ვიპოვე თავშესაფარი, ერთ კაფეში შევაღწიე და ალკოჰოლური სასმელი ვითხოვე, რათა გავმთბარიყავი. ბარმენმა სასმელი მომაწოდა და რაღაც მითხრა. ვერ გავიგონე; ხმაური იყო; მაგრამ ამ ნათქვამის აზრი შემრჩა გონებაში, რაც შენზე მიმანიშნებდა.

უცბად, ტვინში გამიელვა, ვითომ ვიღაცამ ურო ჩამცხო, ისე და მივხვდი, არ უნდა მიმეტოვებინე. ვიცი, ჩემზე გაცილებით უფროსი ზარ, მაგრამ შენ თვითონ არ მეუბნებოდი, რომ ასაკი არაფერია და მას მნიშვნელობა არა აქვსო; და კიდევ ერთი რაღაც… ჰო, გამახსენდა, გულს ვერ უბრძანებო. არ დაგავიწყდეს, ეს შენი სიტყვებია, და არა ჩემი.

შენ მასწავლე ყველაფერი; შენვე სიცოცხლე შემაყვარე და მისი აზრიც შთამაგონე. არ არსებობს სხვა ადამიანი, ვინც შენსავით ახლოს იქნება ჩემთან.