უსათაურო

მახსოვს შარშან მითხარი ერთი ფრაზა: “უსიყვარულოდ ადამიანი არარაობაა, მტვერია, ნაცარია…” ეს ფრაზა ჩამიჯდა გონებაში და ყოველდღე ჩემდაუნებურად ვიმეორებდი.

ასე გავიდა ოთხი თვე… მერე ერთ მშვენიერ დღეს აწვიმდა. ისე აწვიმდა, რომ სულ დავსველდი. როგორც იქნა, ვიპოვე თავშესაფარი, ერთ კაფეში შევაღწიე და ალკოჰოლური სასმელი ვითხოვე, რათა გავმთბარიყავი. ბარმენმა სასმელი მომაწოდა და რაღაც მითხრა. ვერ გავიგონე; ხმაური იყო; მაგრამ ამ ნათქვამის აზრი შემრჩა გონებაში, რაც შენზე მიმანიშნებდა.

უცბად, ტვინში გამიელვა, ვითომ ვიღაცამ ურო ჩამცხო, ისე და მივხვდი, არ უნდა მიმეტოვებინე. ვიცი, ჩემზე გაცილებით უფროსი ზარ, მაგრამ შენ თვითონ არ მეუბნებოდი, რომ ასაკი არაფერია და მას მნიშვნელობა არა აქვსო; და კიდევ ერთი რაღაც… ჰო, გამახსენდა, გულს ვერ უბრძანებო. არ დაგავიწყდეს, ეს შენი სიტყვებია, და არა ჩემი.

შენ მასწავლე ყველაფერი; შენვე სიცოცხლე შემაყვარე და მისი აზრიც შთამაგონე. არ არსებობს სხვა ადამიანი, ვინც შენსავით ახლოს იქნება ჩემთან.

Advertisements

კომენტარის დატოვება

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s