მუხლის ტკივილი

ძალიან დიდი ხანი არ შემოვსულვარ ჩემს ბლოგზე. მკვდარია უკვე. მაგრამ ბოლო დღეები მაწუხებს ბევრი რამ, რისი დაწერაც ჩავთვალე აუცილებლად.

მაქვს გასაკეთებელი ოპერაცია მუხლზე. მენისკი. და ჰოსპიტალური მომსახურების 100%-იანი დაზღვევა. რაღა უნდა ინატროს ადამიანმა?

თურმე სანატრებელი კიდევ ბევრია.

თავიდან მივედი ოჯახის ექიმთან იმის გამო, რომ ცეკვაზე რაღაც მოძრაობების დროს მუხლი მტკიოდა. თავიდან მეგონა გამივლიდა. ხშირად ხდება, როდესაც თავისით გამივლის. ამან კიდევ არ გამიარა ერთი თვის განმავლობაში. ამიტომაც გადავწყვიტე ექიმთან მისვლა. არ ვიცოდი საერთოდ ვისთან უნდა მივსულიყავი, ამიტომ ოჯახის ექიმს ვესტუმრე.

ოჯახის ექიმი დამხვდა ქალბატონი, რომელიც დანახვისთანავე მესიმპატიურა. მარი სულაშვილი. ევექსის ოჯახის ექიმი, რომელიც, ეტყობა, ზრუნავს თავის პაციენტებზე. მოვუყევი რაც მჭირდა. მან ეგრევე ექოსკოპია დამინიშნა იმისათვის, რომ გაეგო რა მჭირდა. შემდეგ დღეს მივედი ექოსკოპიაზე. აღმოჩნდა, რომ ლატერალური მენისკის დაზიანება მაქვს მარიმ ევექსის ტრავმატოლოგთან გამიშვა.

მივედი ტრავმატოლოგთან. ნახა. მე ხელი არ მახლო, არ გამსინჯა. მხოლოდ ექოსკოპიის დასკვნას გადახედა და გამომიწერა ვოლტარენის აბები და დიკლაკის მალამო, რომელთა გენერიული დასახელება ორივესი არის დიკლოფენაკი. თავიდან, როდესაც ამის რეცეპტი, რომ ამეღო წამალი დაზღვევით აფთიაქებში, გადავიკითხე, დავბრუნდი უკან. ვიფიქრე შეცდომაა. აღმოჩნდა, რომ არა. გამიკვირდა. მე მენისკის დაზიანება მაქვს, და მხოლოდ დიკლოფენაკით ვმკურნალობ? ამის გარდა, რა თქმა უნდა, ცეკვა ამიკრძალა ორი კვირის განმავლობაში; ზოგადად უნდა დამესვენებინა ფეხი. და შემდეგ ჩვეულ რიტმს დაუბრუნდიო. და როდესაც ვიკითხე, მოვიდე თუ არა თქვენთან, მითხრა, აღარ არის საჭირო; რაც ასევე გამიკვირდა.

ვსვამ ვოლტარენს, დიკლაკის გელს ვისვამ მუხლზე. ორი კვირაც გავიდა. ის ტკივილი რაც მქონდა აღარ მაქვს. თუმცა სხვა ტკივილია. შეგრძნებაა, უბრალოდ მუხლი მტკივა. ნებისმიერ დროს.

დამჭირდა ისევ მარისთან, ოჯახის ექიმთან, წასვლა.

მივედი. ხოლო შემდგომ მოვლენებს მორიგ პოსტში აღვწერ.

Advertisements