ცოდვების ქალაქი 2

პირველი, რისი თქმაც მომინდა ამ ფილმის ნახვის შემდეგ: “ვინც ცოდვების ქალაქი 1 ნახა, აუცილებლად მეორე ფილმიც უნდა ნახოს!”

ამ პოსტის დაწერა კი მინდოდა Eventlenta-ზე, მაგრამ მისი გაუმართაობის გამო გადავწყვიტე ჩემს პირად ბლოგზე დამეწერა, რომელიც წელიწადში რამდენჯერმე ცოცხლდება.

მსახიობები თამაშობდნენ შთამბეჭდავად: Mickey Rourke, Jessica Alba, Joseph Gordon-Levitt, Josh Brolin, Bruce Willis. ეს მსახიობები ცნობილია ფართო მასებისთვის, რაც რაღაცას მაინც ნიშნავს, ანუ თუ დათანხმდნენ ფილმში მონაწილეობისათვის, კარგი ფილმია და ყუდებად ღირს! განსაკუთრებით Joseph Gordon-Levitt – ძალიან მიყვარს ეს მსახიობი. საინტერესო ფაქტია, რომ Dwight-ს თამაშობდა არა Clive Owen, არამედ Josh Brolin. ჩნდება ახალი პერსონაჟი, რომელსაც Eva Green თამაშობს. რუსულად რომ არის роковая женщина!

ამას თავი დავანებოთ და ცოტა სიუჟეტზე მინდა მოგიყვეთ.

“ქალი, ვის გამოც მოკვლა ღირს” – ასე ჰქვია მეორე ფილმს. პირველივე წუთებიდან ხვდები რა ქალზეა საუბარი. მაგრამ მერე უკვე გეცვლებათ აზრი, რაც უფრო მეტ პერსონაჟს ხვდები, მით უფრო იცვლება შენი აზრი. შესაძლებელია, გაგახსენდეს პირველი ფილმი და პარალელები გაავლო. აქვე მინდა აღვნიშნო ევა გრინის პერსონაჟი. ჩემში ერთდროულად ორი სრულიად საპირისპირო ემოცია აღძრა – სიძულვილი და აღფრთოვანება. და ამას დიდი ტალანტი სჭირდება!

საერთოდ ეს ფილმი შედგება რამდენიმე ნაწილისგან

მორიგი შაბათის ღამე

გრძელი საშინელი ღამე (ნაწილი 1)

ქალი, ვის გამოც მოკვლა ღირს

გრძელი საშინელი ღამე (ნაწილი 2)

ნენსის ბოლო ცეკვა

მძაფრსიუჟეტიანია. ყველგან სისხლები! მაგრამ ის, რომ შავ-თეთრია უმეტესწილად, დიდად არ მოქმედებს შენზე. მე პირადად არ მიყვარს ბევრი სისხლები, ამ ფილმს კი გავუძელი. 

ფერები! განსაკუთრებული როლი უჭირავს ფერებს. სიზმარივით არის. იხსენებ სიზმარს და მერე უცბად გახსენდება, რომ რაღაც დეტალი იყო წითელი, იასამნისფერი ან ყვითელი. აქაც ასეა. რაღაც დეტალებია ფერადი, დანარჩენი შავ-თეთრი. აგრეთვე, აღსანიშნავია, რომ ფერის დანახვა მთელი ფილმის განმავლობაში მხოლოდ ქალებზეა შესაძლებელი. გარდა ამისა, ისიც მხოლოდ სურათზე:

მინდა უფრო მეტი რამე ვთქვა ამ ფილმზე, მაგრამ ისეთი საინტერესოა, რომ მინდა მოგიყვეთ მთელი სიუჟეტი, ყველაფერი რაც იქ ხდებოდა. ეს კი სპოილერებში ჩამეთვლება და ნამდვილად არ მინდა ასე მოხდეს. ამიტომ გიტოვებთ მხოლოდ ტრეილერს.

Advertisements

მე 2003 წლამდე

ამ პოსტის საპასუხოდ: საქართველო ნაციონალებამდე. ჯერ წაიკითხეთ ბმულზე მოცემული პოსტი და შემდგომ ეს.

მახსოვს მე ეს, მაგრამ კანონიერი ქურდის შესახებ პირველად რომელიღაც სერიალიდან გავიგე. ეს ფენომენი მე არ შემხებია.

ფონდის ფულის გარდა ჩვენ დამლაგებლის ფულსაც 50 თეთრს ვაგროვებდით. იმ დროისთვის ეს არ იყო დღევანდელი 50 თეთრი. ტრანსპორტი როცა 20 თეთრი ღირდა, და მოსწავლეებს ისედაც უშვებდნენ უფასოდ, რეგულაციების გარეშე, მაშინ წარმოიდგინეთ, რა იყო 50 თეთრი.

მახსოვს რელიგიის გაკვეთილები. რომელსაც მერე გადაერქვა “რელიგიის ისტორია და კულტურა”. ჩემს მშობლებს ამის გაგებისას ძალიან გაუხარდა. ეგონათ, რომ ძირითადი რელიგიების ისტორიას შეგვასწავლიდნენ და მათ წესებს. მიუხედავად ამ იმედისა, საგანი დარჩა ძველებური, უბრალოდ სახელი შეუცვალეს.

კლასში ხატების კუთხე იყო, სადაც სანთელიც ენთო ხოლმე. მე, როგორც გაურკვეველი რელიგიის პატრონს, საწინააღმდეგო არაფერი მქონდა.

სამაგიეროდ დიდად არ მომწონდა რელიგიის გაკვეთილის დაწყებისას ლოცვის კითხვა, და ასევე გახანგრძლივებულ ჯგუფში დარჩენისას ლოცვის სწავლება. და შემდგომ აუცილებლად უნდა ჩაგებარებინა ლოცვა მასწავლებლისათვის. ჩემთვის ეს მიუღებელი იყო. რთული იყო ჩემთვის ამ ძველ ენაზე ლოცვის სწავლა, და ამასთან ზეპირად ჩაბარება. დამატებით, თუ არ ჩააბარებდი მასწავლებელი გეჩხუბებოდა, რატომ არ იცი, ქართველი ხარ და უნდა იცოდე.

სამაგიეროდ, მიხაროდა მეორე კლასში როცა ვიყავი, ვარკეთილიდან ჩემი ძმის ლერმონტოვის ქუჩაზე ბაღში დატოვება და შემდეგ სკოლაში ლესელიძეზე წასვლა. თავი უკვე დიდი მეგონა. ხოლო გაკვეთილების შემდეგ ჩემი ძმის ბაღიდან გამოყვანა და ავლაბარში, დედაჩემის სამსახურში, წასვლა. და შემდგომ ერთად მივდიოდით სახლში.

ცოტა გადავუხვიე ბმულზე მოცემულ პოსტს, მაგრამ რაც მთავარია, ეს ჩემგან წამოვიდა.

ფლეშ მობი თბილისი ცენტრალში

Coca-Cola |3 თებერვალს თბილისი ცენტრალში ჩატარდა ფლეშ მობი,რომელიც ორგანიზებული იყო  არასამთავრობო ორგანიზაცია International Spark Program-ის ერთწლიანი პროექტის მონაწილე სტუდენტების მიერ. პროექტის მთავარი  მიზანია დაეხამროს ახალგაზრდებს  ლიდერული უნარ-ჩვევების განვითარებაში. Flash Mob-ის ძირითადი მესიჯი და მოწოდებაც სწორედ ახალგაზრდების საზოგადოებრივ ცხოვრებაში აქტიურად ჩართვა იყო.

Flash Mob-ს პარტნიორობას უწევდნენ საქართველოს უნივერსიტეტი და კომპანია Coca-Cola.

???????????????????????????????

აი ფლეშ მობის ვიდეო:

2012 წელი

მინდა რეპორტისავით დავწერო, რა იყო ამ 2012 წელს კარგი.

1. ზაფხულში პირველად წავედი აკვაპარკში, ბლოგერებთან ერთად და საშინლად დავიწვი.

2. პირველად ვიყავი გუდაურში, სამსახურიდან ვიყავით წასულები;

სალსა

3. მაისში ბიძაშვილი ჩამომივიდა და დავიმხეთ კუბური ბარი, ფლეშ მობი ჩავატარეთ რუსთაველის მეტროსთან  და სალსას და ბაჩატას ძირითადი მოძრაობები ვისწავლე.

4. სექტემბერში ქობულეთში ვიყავით სამსახურიდან და ლათინო ფართი მოვაწყეთ.

5. ჩავაბარე სამაგისტრო გამოცდები და მოვხვდი იმ ერთადერთ უნიში სადაც application გავაკეთე, ანუ ილიაუნიში.

6. ვიყავი პირველად ევროპაში, კერძოდ ჰოლანდიაში ვნახე ჩემი მეორე ბიძაშვილი, პირველი ბიძაშვილის უფროსი და. და უშოპინგოდ გარდერობი განვაახლე.

7. ჰააგას ცენტრალური სადგურიდან ჩრდილოეთის ზღვამდე ფეხით ვიარე, უკანა გზაზე ფეხებს ვეღარ ვიმორჩილებდი და ტრამვაის გავყევი.

8. უკეთესად გამომდის კუბური ცეკვები. თანდათან რეგეტონსაც ვამუღამებ. და გავიცანი ძალიან მაგარი ხალხი, ვისთანაც ერთად ლათინო ივენთებზე დავდივარ. ეკა, თამო, ვოვა, ალექს, გენა, რობერტ და რა თქმა უნდა, გურუ, რომელიც უკვე დიდი ხანია არ მინახავს და მომენატრა კიდეც.

9. ვიყავი Resident Evil-ის დახურულ ჩვენებაზე, მადლობა რუსთაველის კინოთეატრს, მოსაწვევი მიბოძა.

10. ვიყავი ფრანის კონცერტზე. მადლობა გაბოს!

11. ვიყავი Open Air-ზე და მოვუსმინე დდტ-ს!

12. მეტი ამ წამს არ მახსენდება, თუ რამე გამახსენდება დავააფდეითებ (ნორმალური ქართულით: განვაახლებ)

 

მაგრამ ყველაზე ცუდი რამ რაც მოხდა ამ წელს:

1. მამიდას კიბო აღმოუჩნდა და ქიმიოთერაპიას უტარებდნენ.

2. მამიდა გარდაიცვალა… ქიმიოთერაპიის გართულების შედეგად.

ეს იყო მაშინ…

ეს იყო მაშინ…

ეს იყო მაშინ, როცა ორმა ადამიანმა დამიყოლია ბიზნესის მართვიდან ფინანსებზე გადასვლა. ეს მაშინ კი არ იყო, ეს მაშინ დაიწყო. და დაიწყო ჩემი მაზოხისტობა, სხვა არაფერი.

დიახ, მაზოხისტი ვარ. და არა მარტო მე, არამედ ყველა ვინც ფინანსებზეა, და ყველა ამას აღიარებს. ვარ მაზოხისტი სულ რაღაც რამდენიმე მიზეზის გამო.

1. უსაინტერესოესი და უძნელესი

კი, ნამდვილად, ფინანსებზე საინტერესო არაფერია. მასეთნაირადვე საინტერესოა ბიოქიმია, მაგრამ ფინანსებზე საინტერესო მაინც არაა. წარმოიდგინეთ, თქვენ ხართ აქციონერი. ხომ მაგარია? კი ნამდვილად მასეა. ხართ აქციონერი. თან გინდათ, აქციების გარდა ობლიგაციები შეიძინოთ, რომელიც აქციებისაგან განსხვავებით ყოველწლიურ ფიქსირებულ შემოსავალს მოქცემთ. არ იცით რომელი ობლიგაცია შეიძინოთ. ასევე გინდათ გაყიდოთ თქვენი აქცია, მაგრამ როდის, არც ეს იცით. აი სად გამოვჩდები მე. დიახ, მე. რატომ მე?? აბა ფინანსებზე ტყუილად ვსწავლობ? სულ დამავიწყდა, ჩემს გარდა კიდევ ორი ადამიანი, რომლებმაც დამიყოლიეს ფინანსებზე გადმოსვლა.

2. უსაინტერესოესი და უძნელესი

კი, უძნელესია. აბა თქვენ ახლა წარმოიდგინეთ Apple-ის და Microsoft-ის Balance Sheet-ისა და Income Statement-ის გაანალიზება. ხომ მოკვდები ანალიზით. იქ Cash გაყოფილი აქვთ კიდევ ხუთ ნაწილად. მერე ვალდებულებები ანუ Liabilities, აქაც გაგიძდები ვისთან რამდენი ვალი აქვს. ბონდები გაშვებული აქვს, მოკლე ვადიანი, გრძელვადიანი. ეხ, დაიტანჯები მოკლედ.

პ.ს. პროფესიონალ ფინანსისტთა საყურადღებოდ: ეს ფართო აუდიტორიისათვისაა დაწერილი.

პ.პ.ს. რამეს თუ ვერ გაიგებთ შეგიძლიათ, ანდ გაატაროთ, ან მკითხოთ, თქვენზე დამოკიდებული.

მეტრო

როგორც იქნა მოვაბი თავი გადმომეტანა ის ”შედევრი” რაც მეტროში დავწერე. გუშინ.

***

საოცარი შეგრძნებაა, როცა მეტროს თავისუფალ ვაგონში შედიხარ. მარტო შენ! სხვა არავინ! ყველა ადგილი თავისუფალია და ჯდები სადაც  მოგესურვება. მე იქვე კარებთან მიყვარს ჯდომა. მარცხნიდან ან მარჯვნიდან (გააჩნია კარის რომელ მხარეს დავჯდები) არავინ მაწუხებს – კარებია, და მეორე მხრიდან ვინმე გოგო დამიჯდება. ერთი ადამიანიც რომ შემოვიდეს, თუნდაც ვაგონის მეორე ბოლოს, ეს შეგრძნება ეგრევე ქრება.

ყველაზე ძალიან ძველი ბიჭების შემოსვლას ვერ ვიტან ვაგონში. ჩემთვის ეს მიუღებელი კატასტროფაა მიუხედავად იმისა, რომ არ ვიმჩნევ, ვცდილობ არ შევიმჩნიო ყოველ შემთხვევაში. უმეტესად ისინი ან მუსიკას (განსაკუთრებით რუსულ პაპსას) ჩართავენ მეტისმეტად მაღალ ხმაზე, ისე რომ საცაა იმ ვაგონიდან გადახტე, ან კიდევ ხმამაღლა ”ბლატნოი” სიტყვებით საუბრობენ, ლამისაა იოგები ჩაუწყდეთ.

Как мало надо для человеческого счастья ანუ სრული ბედნიერებაა, როცა შენ სამიზნე სადგურში (point of destination) ჩახვედი ისე, რომ არც რამის გამყიდველი ამოვიდა, არც მათხოვარი… დღეს (ანუ უკვე გუშინ) კი ეს ბედნიერება არ მეღირსა. სუპერწებოსა და კევების გამყიდველი არ ამოვიდეს, ეს ხომ არბსურდია. მათხოვარმაც გამახარა! ჯვარს სწერდა ვაგონში მსხდომ აუდიტორიას.

უკვე სამჯერ შემხვდა მეტროში ერთი ქალი. მხატვარია. მაგრამ ნამდვილ მხატვრადაც ვერ შერაცხავ. გზად თანამგზავრების პორტრეტებს ხატავს.  მაგრამ ყველას არა, ვინც მოეწონება მხოლოდ მათ. დახატვისთანავე ნამუშევარს პორტრეტის ობიექტს აძლევს, რის შედეგადაც იღებს გასამრჯელოს: ლარს, ორს, ზოგი ხუთსაც აძლევს. არავინ კადრულობს მისცეს ლარზე ნაკლები და არავის ემეტება ხუთ ლარზე მეტი. როგორც უკვე ვთქვი მე ეს ქალი სამჯერ ვნახე და სამჯერვე შემრჩა მისი ნამუშევარი ხელებში. მხოლოტ ერთ ნახატში ვგავარ საკუთარ თავს. დანარჩენები ვითომდა სხვისი პორტრეტებია. მომწონს ეს ქალი თუნდაც მხოლოდ იმიტომ, რომ ხალხის სახეზე ღიმილს ტოვებს და მეც გაღიმებული ვრჩები სახლში შესვლამდე, და იმის მერეს.

რეკლამები, რეკლამები, და ისევ რეკლამები. სულ მუდამ რეკლამები. ოხ ეს მარკეტოლოგები, არ შეუძლიათ ადამიანი ამ რეკლამებით არ დაბომბონ (ბატონ დავით ბირმანს არ ეხება). ერთხელაც მომინდა დამეთვალა, რამდენ რეკლამას ვეჩეხებით მეტროში, მაგრამ მერე თვლით დავიღალე და თავი დავანებე.

საქართველოს ბანკი, ბილაინი, მომგებიანი ბილეთი… მეტროდან გასვლისას აუცილებლად გადააწყდები. საბოლოოდ რომ გახვალ მეტროდან, უმეტეს სადგურებში დაგხვდება ბაზარი და აურზაური.

ბევრი ვილაპარაკე თუ ცოტა, მეტრო მაინც რჩება ყველაზე სწრაფ სატრანსპორტო საშუალებად, რომლითაც ყოველდღე მიწევს მგზავრობა.