თვითმკვლელობა… რისთვის?..

გუშინდელმა ამბავმა, ჩემზე ძლიერი შთაბეჭდილება მოახდინა. უკვე 19ია, ანუ გამოდის რომ გუშინწინდელმა… და მეტროში ასეთი რამ დავწერე ამ აფექტის ქვეშ:

განა ღირდა თვითმკვლელობით დაგესრულებინა ეს ისედაც მოკლე შენი ცხოვრება?! რისთვის? რატომ? რა მიზეზით? რა გქონდა გულში ისეთი, რის გამოც ცხოვრება აღარ გინდოდა? ამას ჩვენ უკვე ვეღარ გავიგებთ…

მაგრამ მაინც ვერ ვხვდები… შენი თავი თუ არ გეცოდებოდა, სხვებმა რაღა დააშავეს?! ისინი შეგებრალა მაინც… შენი სახით ხომ არ იცი, რა დაკარგეს… თუმცა კი ხვდებოდი, მაგრამ გააზრებული მაინც არ გქონდა… და ასე მიატოვე ყველა, ვინც გიყვარდა და ვისაც უყვარდი… მაიცა, მაიცა! თუ შენ ისინი საერთოდ არ გიყვარდა?! ხო, ზუსტად, გავარტყი. შენ ისინი ალბათ არ გიყვარდა… ამიტომაც ასე დაუფიქრებლად მწარედ მიატოვე ისინი სველი თვალებით და ცრემლების გუბეებით…

არა რა… საშინელი ეგოისტი ხარ… ახლა არ თქვა, რომ არ ხარ, უბრალოდ სხვა გამოსავალი არ მქონდაო… მე ამას არ დავიჯერებ… თუმცა მაინტერესებს, როგორ აპირებ ამის თქმას… ვერც იტყვი ამას, რომც გესმოდეს… აი, შენი თავიც არ გყვარებია, არა მხოლოდ შენები… იცი ვინ მიატოვე?.. ვინ და დედაშენი… ასეთი მამაცი გულის პატრონი… შენი აზრით, გზრდიდა მხოლოდ იმისათვის, რომ მერე თავი მოიკლა? გზრდიდა, რათა საამაყო, სამაგალითო შვილი გამოსულიყავი, შენ კი… ეეხ…

ცოლს რას ეტყვი? იმისათვის გააჩინა ორი ასეთი ლამაზი და საყვარელი ბავშვი, რომ მერე მარტომ აღზარდოს?! არა მგონია… დედა ხო კაი არ შეგებრალა იმიტომ, რომ დედები ყველაფერს პატიებენ შვილს, ამასაც როგორმე გაპატიებდა… და ცოლი? შენი აზრით ცოლი გაპატიებს?.. თვითონ ცოლზეა დამოკიდებული… შეიძლება არც გაპატიოს, და მერე ივლი მარტოდ მარტო… აბა სხვა გზა არც დაგრჩენია… სულ მარტო…

თუმცა მეც ვარ უნიკალური არსება… ამ ყველაფერს ვის ვეუბნები?! შენ უკვე აღარ ხარ ცოცხალი, და რამდენიც არ უნდა ვიძახო და ვიყვირო, მაინც ვერაფერს გაგაგონებ… ჰოდა, საერთოდ გავჩუმდები… და ჩემი გაგება რომ შეგეძლოს, მაინც ვეღარ გაიგებდი… იმიტომ, რომ ახლა მართლაც ამ ლექციების კითხვას აზრი აღარ აქვს…

Advertisements

ლექცია და მოწყენილობა

ეს იყო ის დრო, როცა დავდიოდი ქიმიაზე. მართლაც რომ გატაცებული ვიყავი ამ მეცნიერებით. შემდგომ კი ზუსტად ქიმიაში ოქროს მედალი ბატონმა პრეზიდენტმა ჩამომიკიდა კისერზე.

ერთ დღეს ქიმიის გაკვეთილზე მეტისმეტად მოვიწყინე. ხოდა რატომ მოვიწყინე? იმიტომ რომ მასწავლებელი გვიყვებოდა რაღაცეებს სუფთა ქიმიიდან, რომელიც მე ნამდვილად არ მიზიდავდა. მე უფრო ბიოქიმიით ვიყავი გატაცებული, მაგრამ რატომღაც ბიზნესის მართვის ფაკულტეტზე ამოვყავი თავი.  ბევრი რომ არ ვისაუბრო, კიდევ ერთხელ გთავაზობთ ჩემს შემოქმედებას. და ერთი თხოვნა მექნება, არ დაინდოთ, თქენი კრიტიკა მაინტერესებს. წინასწარ უღრმესი მადლობა!

***

ვზივარ… მეძინება… ლექტორი ლექციას გვიკითხავს ელექტრონული შრეების შესახებ… ეს უკვე ვიცი… ამიტომაც მეძინება… სიტყვები: “შორდებიან”, “რადიუსი”, “სფერო”… მხოლოდ ასეთი ცალკეული სიტყვები…

მთლიანი აზრი არ ესმის…

ამასობაში ტვინი გადაიღალა და ფიქრები წავიდნენ… წავიდნენ შორს… შორს… გადაიარეს მზის სისტემა… გალაქტიკა… მრავალი გალაქტიკა…

მიდიან… მიდიან უცნაურ ადგილას… ადგილას უცნობ, მაგრამ ლამაზს და მანმადე უნახავს…

მიდიან ფიქრები… მაგრამ უცბად ფიქრებს თვითონ მე ვცვლი… ჩემს თავს ვხედავ ამ ლამაზ და უცნაურ ადგილას… ისევ ვაგრძელებ სიარულს…

და… უცბად…

უცბად ვხედავ მას… მას!.. მიხარია… თეთრშია ჩაცმული თეთრ შარვალ-კოსტუმში… გავშეშდი… მისი დანახვა დიდად გამიხარდა… დაჩერებული ვარ… მისვლა მინდა, მაგრამ ვერ მივდივარ… ფეხები არ მემორჩილება… მისმა დანახვამ მომაჯადოვა, აღმაფრთოვანა…

მინდა მასთან მიახლოვება, მაგრამ არ შემიძლია…

მოვიწყინე. მაგრამ…

მადლობა ღმერთს! თვითონ დაიძრა… ველოდები, სანამ მომიახლოვდება… და…

ამ დროს კლასელი მაღვიძებს… გაკვეთილი დამთავრდაო…  მეწყინა… სინამდვილე მეგონა… მაგრამ…

მაგრამ, სამწუხაროდ, სიზმარი აღმოჩნდა…