მე 2003 წლამდე

ამ პოსტის საპასუხოდ: საქართველო ნაციონალებამდე. ჯერ წაიკითხეთ ბმულზე მოცემული პოსტი და შემდგომ ეს.

მახსოვს მე ეს, მაგრამ კანონიერი ქურდის შესახებ პირველად რომელიღაც სერიალიდან გავიგე. ეს ფენომენი მე არ შემხებია.

ფონდის ფულის გარდა ჩვენ დამლაგებლის ფულსაც 50 თეთრს ვაგროვებდით. იმ დროისთვის ეს არ იყო დღევანდელი 50 თეთრი. ტრანსპორტი როცა 20 თეთრი ღირდა, და მოსწავლეებს ისედაც უშვებდნენ უფასოდ, რეგულაციების გარეშე, მაშინ წარმოიდგინეთ, რა იყო 50 თეთრი.

მახსოვს რელიგიის გაკვეთილები. რომელსაც მერე გადაერქვა “რელიგიის ისტორია და კულტურა”. ჩემს მშობლებს ამის გაგებისას ძალიან გაუხარდა. ეგონათ, რომ ძირითადი რელიგიების ისტორიას შეგვასწავლიდნენ და მათ წესებს. მიუხედავად ამ იმედისა, საგანი დარჩა ძველებური, უბრალოდ სახელი შეუცვალეს.

კლასში ხატების კუთხე იყო, სადაც სანთელიც ენთო ხოლმე. მე, როგორც გაურკვეველი რელიგიის პატრონს, საწინააღმდეგო არაფერი მქონდა.

სამაგიეროდ დიდად არ მომწონდა რელიგიის გაკვეთილის დაწყებისას ლოცვის კითხვა, და ასევე გახანგრძლივებულ ჯგუფში დარჩენისას ლოცვის სწავლება. და შემდგომ აუცილებლად უნდა ჩაგებარებინა ლოცვა მასწავლებლისათვის. ჩემთვის ეს მიუღებელი იყო. რთული იყო ჩემთვის ამ ძველ ენაზე ლოცვის სწავლა, და ამასთან ზეპირად ჩაბარება. დამატებით, თუ არ ჩააბარებდი მასწავლებელი გეჩხუბებოდა, რატომ არ იცი, ქართველი ხარ და უნდა იცოდე.

სამაგიეროდ, მიხაროდა მეორე კლასში როცა ვიყავი, ვარკეთილიდან ჩემი ძმის ლერმონტოვის ქუჩაზე ბაღში დატოვება და შემდეგ სკოლაში ლესელიძეზე წასვლა. თავი უკვე დიდი მეგონა. ხოლო გაკვეთილების შემდეგ ჩემი ძმის ბაღიდან გამოყვანა და ავლაბარში, დედაჩემის სამსახურში, წასვლა. და შემდგომ ერთად მივდიოდით სახლში.

ცოტა გადავუხვიე ბმულზე მოცემულ პოსტს, მაგრამ რაც მთავარია, ეს ჩემგან წამოვიდა.

Advertisements