მეტრო

როგორც იქნა მოვაბი თავი გადმომეტანა ის ”შედევრი” რაც მეტროში დავწერე. გუშინ.

***

საოცარი შეგრძნებაა, როცა მეტროს თავისუფალ ვაგონში შედიხარ. მარტო შენ! სხვა არავინ! ყველა ადგილი თავისუფალია და ჯდები სადაც  მოგესურვება. მე იქვე კარებთან მიყვარს ჯდომა. მარცხნიდან ან მარჯვნიდან (გააჩნია კარის რომელ მხარეს დავჯდები) არავინ მაწუხებს – კარებია, და მეორე მხრიდან ვინმე გოგო დამიჯდება. ერთი ადამიანიც რომ შემოვიდეს, თუნდაც ვაგონის მეორე ბოლოს, ეს შეგრძნება ეგრევე ქრება.

ყველაზე ძალიან ძველი ბიჭების შემოსვლას ვერ ვიტან ვაგონში. ჩემთვის ეს მიუღებელი კატასტროფაა მიუხედავად იმისა, რომ არ ვიმჩნევ, ვცდილობ არ შევიმჩნიო ყოველ შემთხვევაში. უმეტესად ისინი ან მუსიკას (განსაკუთრებით რუსულ პაპსას) ჩართავენ მეტისმეტად მაღალ ხმაზე, ისე რომ საცაა იმ ვაგონიდან გადახტე, ან კიდევ ხმამაღლა ”ბლატნოი” სიტყვებით საუბრობენ, ლამისაა იოგები ჩაუწყდეთ.

Как мало надо для человеческого счастья ანუ სრული ბედნიერებაა, როცა შენ სამიზნე სადგურში (point of destination) ჩახვედი ისე, რომ არც რამის გამყიდველი ამოვიდა, არც მათხოვარი… დღეს (ანუ უკვე გუშინ) კი ეს ბედნიერება არ მეღირსა. სუპერწებოსა და კევების გამყიდველი არ ამოვიდეს, ეს ხომ არბსურდია. მათხოვარმაც გამახარა! ჯვარს სწერდა ვაგონში მსხდომ აუდიტორიას.

უკვე სამჯერ შემხვდა მეტროში ერთი ქალი. მხატვარია. მაგრამ ნამდვილ მხატვრადაც ვერ შერაცხავ. გზად თანამგზავრების პორტრეტებს ხატავს.  მაგრამ ყველას არა, ვინც მოეწონება მხოლოდ მათ. დახატვისთანავე ნამუშევარს პორტრეტის ობიექტს აძლევს, რის შედეგადაც იღებს გასამრჯელოს: ლარს, ორს, ზოგი ხუთსაც აძლევს. არავინ კადრულობს მისცეს ლარზე ნაკლები და არავის ემეტება ხუთ ლარზე მეტი. როგორც უკვე ვთქვი მე ეს ქალი სამჯერ ვნახე და სამჯერვე შემრჩა მისი ნამუშევარი ხელებში. მხოლოტ ერთ ნახატში ვგავარ საკუთარ თავს. დანარჩენები ვითომდა სხვისი პორტრეტებია. მომწონს ეს ქალი თუნდაც მხოლოდ იმიტომ, რომ ხალხის სახეზე ღიმილს ტოვებს და მეც გაღიმებული ვრჩები სახლში შესვლამდე, და იმის მერეს.

რეკლამები, რეკლამები, და ისევ რეკლამები. სულ მუდამ რეკლამები. ოხ ეს მარკეტოლოგები, არ შეუძლიათ ადამიანი ამ რეკლამებით არ დაბომბონ (ბატონ დავით ბირმანს არ ეხება). ერთხელაც მომინდა დამეთვალა, რამდენ რეკლამას ვეჩეხებით მეტროში, მაგრამ მერე თვლით დავიღალე და თავი დავანებე.

საქართველოს ბანკი, ბილაინი, მომგებიანი ბილეთი… მეტროდან გასვლისას აუცილებლად გადააწყდები. საბოლოოდ რომ გახვალ მეტროდან, უმეტეს სადგურებში დაგხვდება ბაზარი და აურზაური.

ბევრი ვილაპარაკე თუ ცოტა, მეტრო მაინც რჩება ყველაზე სწრაფ სატრანსპორტო საშუალებად, რომლითაც ყოველდღე მიწევს მგზავრობა.

Advertisements

მეც მიყვარხარო…

ეძღვნება ყველა აბიტურიენტს

აბიტურიენტობა გამახსენდა…

როგორც მოგეხსენებათ, ნებისმიერი აბიტურიენტი დროდადრო ზედმეტად გადაიტვირთება… მეც დამემართა ასეთი რამ… აღარც წიგნი მინდოდა, აღარც ტელევიზორი, და არც კომპიუტერი… უბრალოდ მივაგდე წიგნი, რვეული, კალმისტარი თუ ფანქარი და გარეთ გავიხედე… ნამეტანი კარგი ამინდი იდგა… ისე მომინდა გარეთ გასვლა, ისე!.. მაგრამ ეგრევე გადავიფიქრე… საქმე იმაშია, რომ ჩემი მეზობლების ნახვა არც თუ ისე ძალიან მინდოდა… გამარჯობა, გაგიმარჯოს, როგორ ხარ, რავი აბა – ამით შემოიფარგლება ჩვენი ურთიერთობა… თუმცა ხანდახან გამოჩნდება კიდევ ორიოდე ფრაზა: ”შეყვარებული გყავს?” უახლოეს წარსულში დაემატა ამას კიდევ ერთი: ”ხომ არ გათხოვდი?” ორივე ამ კითხვაზე ერთი პასუხი გაისმის ჩემგან: ”არა”, ზედმეტი კითხვების თავიდან ასაცილებლად… გარეთ გასვლა გადავიფიქრე… ერთ მთას დავუწყე ყურება… მთა, რომელიც თბილისის ზღვის იქითაა და ღამ-ღამობით ნათდება… და უცბად მოვიმარჯვე ბლოკნოტი და ფანქარი (არა კალმისტარი) და შედეგად ასეთი რამ გამოვიდა:

***

ამდენმა მეცადინეობამ დამღალა… მივაგდე მაგიდის კუთხეში წიგნი და რვეული. ოცნება დავიწყე…

ოცნებამ დამღალა… მოვიწყინე… ფანჯარას მივუჯექი და შორს გავიხედე… ძალიან შორს… ჰორიზონტსაც გავცდი…

უცბად… აქვე დავინახე, ახლო-მახლო, გოგო და ბიჭი დახტუნაობენ ხის ჩრდილში… სულ პატარები… სამი-ოთხი წლის… ბიჭი გოგოს სიცოცხლით აღსავსე თვალებით უყურებს… უყურებს და ეღიმება…

”მიყვარხარო!”

გოგონამ გაოცებული თვალებით შემოჰხედა ბიჭს… თვალებით სიხარულის ცრემლებით აევსო… გაეცინა…

”მეც მიყვარხარო!”

ცოტახნით თვალები დავხუჭე… ჩემი თავი წარმოვიდგინე სამი-ოთხი წლის… პატარაობა გამახსენდა… გავახილე თვალები… ბიჭმა გოგოს ლოყაზე ნაზაად აკოცა…

და ისევ ხის ჩრდილში გააგრძელეს ხტუნვა-კუნტრუში ვითომც არაფერი…

***

ისევ და ისევ ნიკო ლორთქიფანიძე, მისი ნოველებით გასხივოსნებული ვწერდი ამ ჩანახატს…

ლექცია და მოწყენილობა

ეს იყო ის დრო, როცა დავდიოდი ქიმიაზე. მართლაც რომ გატაცებული ვიყავი ამ მეცნიერებით. შემდგომ კი ზუსტად ქიმიაში ოქროს მედალი ბატონმა პრეზიდენტმა ჩამომიკიდა კისერზე.

ერთ დღეს ქიმიის გაკვეთილზე მეტისმეტად მოვიწყინე. ხოდა რატომ მოვიწყინე? იმიტომ რომ მასწავლებელი გვიყვებოდა რაღაცეებს სუფთა ქიმიიდან, რომელიც მე ნამდვილად არ მიზიდავდა. მე უფრო ბიოქიმიით ვიყავი გატაცებული, მაგრამ რატომღაც ბიზნესის მართვის ფაკულტეტზე ამოვყავი თავი.  ბევრი რომ არ ვისაუბრო, კიდევ ერთხელ გთავაზობთ ჩემს შემოქმედებას. და ერთი თხოვნა მექნება, არ დაინდოთ, თქენი კრიტიკა მაინტერესებს. წინასწარ უღრმესი მადლობა!

***

ვზივარ… მეძინება… ლექტორი ლექციას გვიკითხავს ელექტრონული შრეების შესახებ… ეს უკვე ვიცი… ამიტომაც მეძინება… სიტყვები: “შორდებიან”, “რადიუსი”, “სფერო”… მხოლოდ ასეთი ცალკეული სიტყვები…

მთლიანი აზრი არ ესმის…

ამასობაში ტვინი გადაიღალა და ფიქრები წავიდნენ… წავიდნენ შორს… შორს… გადაიარეს მზის სისტემა… გალაქტიკა… მრავალი გალაქტიკა…

მიდიან… მიდიან უცნაურ ადგილას… ადგილას უცნობ, მაგრამ ლამაზს და მანმადე უნახავს…

მიდიან ფიქრები… მაგრამ უცბად ფიქრებს თვითონ მე ვცვლი… ჩემს თავს ვხედავ ამ ლამაზ და უცნაურ ადგილას… ისევ ვაგრძელებ სიარულს…

და… უცბად…

უცბად ვხედავ მას… მას!.. მიხარია… თეთრშია ჩაცმული თეთრ შარვალ-კოსტუმში… გავშეშდი… მისი დანახვა დიდად გამიხარდა… დაჩერებული ვარ… მისვლა მინდა, მაგრამ ვერ მივდივარ… ფეხები არ მემორჩილება… მისმა დანახვამ მომაჯადოვა, აღმაფრთოვანა…

მინდა მასთან მიახლოვება, მაგრამ არ შემიძლია…

მოვიწყინე. მაგრამ…

მადლობა ღმერთს! თვითონ დაიძრა… ველოდები, სანამ მომიახლოვდება… და…

ამ დროს კლასელი მაღვიძებს… გაკვეთილი დამთავრდაო…  მეწყინა… სინამდვილე მეგონა… მაგრამ…

მაგრამ, სამწუხაროდ, სიზმარი აღმოჩნდა…

ჩემი პირველი ჩანახატი

ახლა კი მინდა გაგაცნოთ ჩემი ე.წ. შემოქმედება. ეს იყო 2006 წელს. არც თუ ისე დიდი ხნის წინ მქონდა ნასწავლი ნიკო ლორთქიფანიძის ნაწარმოები, ზუსტად რომელი არ მახსოვს. მაგრამ ჩემს მეხსიერებაში ჩაიბეჭდა ის, რომ მე ძალიან მომეწონა და საკმაოდ აღფრთოვანებული დავრჩი. ამას დაემატა ჩემი დაქალის მიერ დაწერილი პატარა ესკიზები. შედეგად გამოვიდა ჩემი პირველი ე.წ. იმპრესიონიზმის სტილში დაწერილი ჩემი ჭკუით შერქმეული ჩანახატი. კიდევ მინდა დავამატო რომ ეს იყო აბიტურიენტობის პერიოდი, კონკრეტულად კი ის მომენტი, როცა მე მათემატიკას ვმეცადინეობდი და რატომღაც არ გამომდიოდა… აი ისიც:

***

ვზივარ… ტვინში სულ მათემატიკა… ამოხსნა კი არ აქვს… რა პონტია?

-რა პონტია და ის, რომ ტვინი არ მუშაობს.
-რატომ?
-ტელევიზორს უყურებ.
-ტელევიზორს არ ვუყურებ!
-აბა რაშია საქმე?
-რაშია და ხელს მიშლის!
-მაშინ წადი, ოთახში იმეცადინე.
-შენ თვითონ არ მითხარი, აქ იმეცადინეო?
-კი, მაგრამ…

ყურსასმენები ყურებში… Evanescence ჟღერს… მათემატიკა, პარაბოლა ტვინში… და…

ვაშა!!! გამოვიდა! ვიპოვე x და y, p და q, დავხაზე პარაბოლა…

ვაშა!!!

***

ესაა და ეს. ასეთი მოკლე… ნუ დაიზარებთ, შეგიძლიათ თავისიფლად გამაკრიტიკოთ! მზად ვარ!

დიდი მადლობა, რომ არსებობთ!!!